ایلینن

اگر غم دین بود و اندوه پرستی وجود داشت من از بندگان شایسته ای بودم که جایش در وسط بهشتِ غم و اندوه بود و در کنار ستارگان غم زده و در زیر سایه درختی که پایین تر از آن رودخانه ای که از اشک فرشتگان محکوم به غم پر شده بود می نشستم.

توکی

نفست

سوخی

عورینا تویی

نه سیو داشتم اونو