انگاردرهجوم‌ِ‌سیاهی‌مطلق‌و‌سایه بودم‌؛یه‌نور‌بود‌یه‌نور‌داشت‌دیده‌میشد، خوب‌میشناسمش..اونقدرکه‌حاضرم براش‌جونمم‌بدم‌. همونیه‌که‌همیشه‌ازاین‌تاریکی‌نجاتم‌ داده،من‌بایدبجنگم‌. برای‌‌نور..برای‌اون:)) @Arvan_sun.زاده‌مهر

به‌عنوان‌یه‌متن‌نمیشه‌قبولش‌کردنه؟ ... شایدچون‌یه‌ایده‌ی‌جدیده؛ یه‌ایده‌که‌کنار‌ِ‌اماتا،دیدگاه‌یک‌روانی کنارمی‌و‌دنبالت‌میگردم، نفس‌کشیدنرازندگی‌نامگذاری‌میکنیم، خودت‌رابه‌جایش‌بگذار،قراره‌همدم‌ِ این‌ایتاگردنویسنده‌بشه:)) @Arvan_sun

سبک‌زندگی‌‌ِ‌‌سالم: @Arvan_sun

درودازبعدِ‌امتحان‌نگارش/انشا:)

خیسه؛چشای‌نیمه‌جون‌من حرفام؛نمیشه‌باورت‌! @Arvan_sun

اخوان ثالث : کَم مَبین‌خود‌ را که ‌از ‌بسیار هم بیشی. . . @Arvan_sun

زخمهایت‌راپنهان‌کن؛ ادمیزاد‌گاهی‌شمشیرندارد‌،امادر نمک‌شدن‌جای‌مرحم‌‌،استادی‌ست‌که همتا‌و‌همانند‌ندارد. زخم‌هایت‌رامی‌سوزاند‌‌دردِ‌سخن‌های تلخ‌و‌نمک‌مانندشان:( @Arvan_sun.زاده‌مهر

گفت‌‌بگذارقلمت‌درکاغذ، خواستن‌توانستن‌بنویسد. نقش‌کاغذ‌سیاه‌میشد‌و‌کلمه‌ها اینگونه‌می‌گفتند‌‌که‌گذشته‌ازاین‌حرفها و‌خواستن‌دیگرتوانستن‌نیست. زمین‌جایی‌برای‌جنگیدن‌است‌و‌ تاحرف‌به‌زبان‌اوردن‌و‌رسیدن‌،فرسنگ‌ها فاصله‌دارد. شایداگر‌بعدخواستن‌هزاران‌درنگنما می‌گذاشتند،این‌مکث‌ها‌باورهای‌غلط را‌می‌برد.باورهایی‌که‌زره‌اماده‌سازی جنگ‌و‌شمشیرحقیقت‌رااز‌تو‌میگیردو با‌سهل‌باوری‌تورامیانِ‌انبوهی‌از‌ راه‌های‌نرفته‌و‌تاریکی‌های‌‌خوفناک‌ تنها‌میگذارد. بگذاربرایت‌اینگونه‌بگویم، میان‌خواستن‌تا‌توانستن؛سدی‌‌ست‌که تنها‌باجنگیدن‌کنارمی‌رود. تاتوانستن‌ها،رختِ‌رزم‌برتن‌کن‌و‌ باشجاعت‌بردلِ‌این‌جاده‌ی‌ناهمواربزن. @Arvan_sun.زاده‌مهر