امیدرا‌در‌پیِ‌شبهای‌تاریک‌یافتم؛ هنگامی‌که‌دستانم‌‌قفلِ‌دستان‌تاریکی‌بود و‌پاهایم‌گیرافتاده‌در‌مردابِ‌غم، نوری‌در‌دل‌شادی‌انتهای‌راهم‌بود. نورصدایم‌میزد،گاه‌ها‌نامم‌رافریادمی‌زد می‌گفت:‌پایدار‌و‌محکم‌خودت‌را‌نگه‌دار که‌از‌خستگی‌ِ‌تن‌چیزی‌جز‌شکست‌نصیبت نمیشود.می‌گفت‌انکه‌ازبهرِ‌غم‌دم‌میزد دراوجِ‌پروا‌و‌ناامیدی‌تسلیمِ‌زندگانی‌شد. می‌گفت‌برخیز‌‌که‌‌طلوع‌خورشید‌را‌باهم‌ ببینیم‌می‌گفت‌‌برخیز‌که‌لب‌را‌به‌خنده‌ بازکنیم. من‌امید‌را‌درپیِ‌شبهای‌تاریک‌یافتم؛ همان‌زمانی‌که‌‌،همه‌اوای‌تسلیم‌سردادند و‌نور‌ِ‌امید‌نگذاشت‌دست‌بالاببرم. @Arvan_sun.زاده‌‌مهر

تاقرنِ‌ششم‌اسم‌این‌درخت: «بیدِاویخته»بود. اما؛بعدازاینکه‌نظامی‌داستانِ -لیلی‌و‌مجنون-‌رو‌به‌فارسی‌نوشت، و‌مجنون‌شد‌نمادِ‌کسی‌که‌از‌درون خمیده‌و‌شکسته‌شده‌اما‌هنوز‌عاشقه! نام‌درخت‌شد:[بیدمجنون] اسمش‌یادگاری‌بزرگترینِ‌غم‌عشقی ادبیات‌‌ماست:) @Arvan_sun

اسان‌نبود‌عزیزِجان؛ اسان‌نبود‌و‌نیست‌گذر‌کردن! گذرکردن‌‌و‌بیخیال‌بودن‌ سخت‌است‌،انقدرهاسخت‌که دل‌را‌سرخ‌و‌چشم‌را‌‌تَرمیکند. اما‌بایدگذشت‌،با‌انبوهی‌غم‌ ازشب‌گذر‌کنیم‌تا‌‌شاهدِلبخند طلوع‌‌باشیم:) @Arvan_sun.زاده‌مهر

پوسترِ‌هواداران‌اینتر‌برای‌طارمی:)) @Arvan_sun

نجیب محفوظ : «چون صبرت زیاد بود، گمان کردند چیزی حس نمی‌کنی...» @Arvan_sun

مازنی‌ها‌یه‌جمله‌دارن‌که‌وقتی‌عزیزشون‌حالش خوب‌نیست‌بهش‌میگن: مِن ته دلِ درد وِسه بَمیرم . . ؛ یعنی‌من‌برای‌دردی‌که‌تو‌دلته‌بمیرم:✨) @Arvan_sun

لبخندزدیم‌و‌گریختیم‌ز‌ِهراشک تا‌سیاهی‌بگریزد‌‌و‌نزند‌دردل‌ما‌گشت ماچشم‌ببندیم‌‌و‌اندازه‌ی‌یک‌عمربخندیم تا‌صبح‌وطلوع‌‌؛قصه‌ی‌شب‌راببندیم. @Arvan_sun.زاده‌مهر

سجاد سامانی : «زبانِ حال دلم را کـسی نمی‌فـهمد کتبیه‌های ترک‌خورده خواندنش سخت است @Arvan_sun