چونکه‌شب‌شد‌قلمم‌جان‌دوباره‌گرفت میانِ‌سکوتِ‌وهم‌اور‌خانه‌ فریادِ‌‌بی‌‌صدای‌ستاره‌ بغضِ‌خفه‌شده‌ی‌ماه‌و‌ ابرهای‌سیاهی‌که‌با‌وجود‌دیده‌نشدن پناهِ‌مهتاب‌شده‌اند انگار‌خیال‌های‌بیشتری‌بافته‌میشود انگار‌‌وقتی‌صدای‌اوازِ‌قناری‌را‌ساعاتی نمیشنوی‌‌تازه‌میفهمی‌که‌در‌نبودش اوا‌و‌نوا‌و‌موسیقی‌بی‌معناست. انگار‌شبها‌،‌انسانها‌نمک‌شناس‌میشوند انگار‌‌فقدان‌و‌نبود‌‌ِداشته‌های‌‌روزدرشب تلنگری‌ست‌تا‌بفهمیم‌در‌نبودِ‌نور هیچیم. انگارخدا‌شب‌را‌فقط‌برای‌خواب‌نیافریده شب‌را‌افرید‌ه‌تا‌ذهن‌بیاندیشد، مروری‌بر‌زبان‌داشته‌باشد‌و‌‌کمی پشیمان‌باشد. ازسری‌متنهای‌دم‌غروب‌ @Arvan_sun.زاده‌مهر

همه‌جا‌احترامش‌واجبه؛ فرشِ‌ایرانی @Arvan_sun

خوشا‌بر‌سرزمینم‌ برخورشیدی‌به‌شمایل‌گربه بررنگین‌کمانی‌که‌نصیرالملک‌نام‌دارد بر‌بوی‌خوشِ‌قرمه‌سبزی‌ بر‌خزانِ‌سرد‌وتابستانِ‌گرم بر‌برفِ‌زمستان‌و‌بر‌همیشه‌بهار خوشا‌برسرزمینمان سرزمینِ‌‌کوروش‌و‌داریوش‌ سرزمین‌اوا‌و‌نوایی‌برطولِ‌هزار‌و‌یک‌شب سرزمینِ‌‌شبی‌یک‌دقیقه‌بیشتر‌و‌ کرسی‌‌و‌انار‌دانه‌شده‌ سرزمینِ‌لبخندی‌به‌‌سرخیِ‌اتشِ‌اخرین روزِ‌سال‌. درودبرسرزمینم‌،برایران‌ بر‌خاکِ‌سبزش‌و‌دل‌بزرگش‌‌..! @Arvan_sun

چه‌پروازی‌مانده‌برایمان‌ وقتی‌پرهای‌پروازمان‌‌پَرپَرشده انان‌که‌شوق‌پرواز‌داشتند‌،خود‌پرواز کردند‌و‌مارا‌به‌دردِ‌د‌ل‌تنگی‌فراداشتند. انان‌که‌شوقِ‌شکوفایی‌داشتن‌ شکوفا‌شدند‌و‌رفتند‌و‌مارا‌درحسرت روی‌شکوفاشده‌ی‌خود‌گذاشتند انان‌که‌دل‌هایشان‌برای‌این‌شهر‌خاکستری زیادی‌رنگی‌بود‌‌رفتند‌به‌جایی‌که‌رنگها معنا‌داشتند‌و‌مارا‌در‌این‌خاکستری‌ِ‌بی‌رنگ رها‌کردند. ما‌ماندیم‌و‌تاقچه‌‌ای‌که‌دیگر‌جایی‌برای عکس‌بیشتر‌ندارد‌. ما‌ماندیم‌و‌ماتم‌زده‌ی‌خاکستریِ‌بی‌حال و‌بی‌جانِ‌سرنوشت‌‌. ما‌ماندیم‌و‌یاد‌ِ‌انان‌که‌‌مُدرس‌لبخندبودند. @Arvan_sun.زاده‌مهر

وهرانچه‌میخواهیدبگویید‌اما؛ دیگر²⁶سال‌زیادی‌کم‌بود‌برای‌‌پرواز. صابرکاظمی. @Arvan_sun

شایدهم‌عود‌بودیم‌و‌سوختنمان‌ بوی‌خوشی‌داشت‌که این‌جماعت‌اینگونه‌فندکی‌برانبار بنزینمان‌شدند. @Arvan_sun.زاده‌مهر

تقدیمی‌ازنوع‌پاییز! ای‌جانِ‌من‌،در‌این‌سرما‌و‌اسمانِ‌‌غم‌زده من‌دلم‌پیشِ‌دلانی‌ست‌که‌گرمازده‌اند گرم‌باشد‌دل‌تو‌،کز‌رَهِ‌سردی‌نرسد‌سودی به‌حال‌دل‌ِ‌بیچاره‌تو‌. •نامت‌را‌به‌اضافِ‌‌بیتی‌شعر‌در‌وصف‌حالِ‌خویش ‌در‌ اینجا بنویس و باقی‌را‌برعهده‌ی‌ این‌نویسنده‌ی‌سرماگریز‌بگذار. •سرماگریزیم‌‌و‌گر‌سرما‌ببینیم‌ ما‌بمیریم‌[درانتظارِ‌دانستنِ‌نامِ‌همگان]. درتمنای‌توجه‌• دوستدارِ‌شما{ایتاگردِ‌نویسنده] میزبانِ‌شما‌در«کلبه‌ی‌همیشه‌گرمِ‌‌اروانه»

همه‌چی‌میمیره‌همه‌‌چی‌تموم‌میشه‌ این‌وسط‌فقط‌رفاقت‌ِکه‌زنده‌میمونه. رفاقت‌ها‌هیچ‌وقت‌نمیمیرن‌ هیچ‌وقت‌تموم‌نمیشن‌:) @Arvan_sun

وجه‌اشتراک‌این‌مردم‌‌بایکدیگر‌ این‌است‌که‌هرکدام‌فکر‌میکنند‌ حیف‌شده‌اند.پس‌انانی‌که‌پایشان‌ حیف‌شدید‌کجاماندند‌ چراهیچ‌کس‌مدعی‌این‌نیست‌که‌شاید کسی‌این‌اواسِط‌به‌پایِ‌شما‌حیف‌شده‌ چرا‌این‌مردم‌فقط‌خود‌را‌می‌بینند چرا‌دیگر‌کسی‌به‌حال‌دیگری‌نمی‌اندیشد؟ @Arvan_sun.زاده‌مهر

میدونم؛میدونم؛میدونم به‌یکی‌دیگه‌باختمت‌ برو‌!ولی‌‌بگو‌بدونه چی‌بودیُ‌‌چی‌ساختمت نمیرم؛نمیرم؛نمیرم هرجایی‌که‌تو‌میریُ دورمیشم‌اونقدری‌که برسم‌به‌دیگه‌[نداشتنت] اریانفر•باختمت

مارا‌همین‌مجازات‌بس؛ که‌نفهمیدیم‌و‌لب‌به‌سخن‌باز‌کردیم با‌کسانی‌که‌هنگام‌‌پاسخ‌سخنمان‌را‌دادن سرشان‌را‌دربالاترین‌نقطه‌گرفتند‌و‌بازهم مارا‌ندیدند! @Arvan_sun.زاده‌مهر