زیبا و نامفهومی شبیه موسیقیِ بی کلام در نیمه های شب آنگاه که غم مثل بختک به جانم افتاده است.

غم انگیزم مثل گریه های یک مادر ...

-

در آزمون نگاهت کسی نگشته حریف چه من، چه قلمچی، چه مدرسان شریف

-

من ضدی دارم آن‌قدر فریب‌کار که آن‌را «خود» پنداشته‌ام. حالا من از خود برای تو شکایت آورده‌ام.

ای ملائک که به سنجیدن ما مشغولید بنویسید که اندوه بشر بسیار است :)

در من يک تيمارستان وجود دارد یک تيمارستان با هفتاد تخت‌خواب هفتاد تخت‌خواب‌ با هفتاد ديوانه و سخت‌ترین کارِ دنیا را من می‌کنم زمانی که از من می‌پرسند خوبی؟ و من باید یک تيمارستانِ هفتاد تخت‌خوابی را آرام کنم و با متانت صادقانه‌ای‌ بگویم: ‹ بله امروز خيلی خوبم ›

-

؛چای می‌نوشم و از هر دو جهان آزادم...

بغض اگر وا نشود ، تا جگرت می‌سوزد پدر و جدِ بزرگِ پدرت می‌سوزد درد اگر شعر شود، شعر به جایی نرسد قلم و دفتر و طبع و هنرت می‌سوزد سال‌ها در قفسی بسته اسیرت بکنند شوق پرواز تو در بال و پرت می‌سوزد نیمه‌شب مست شوی، گریه کنی خواهی دید دست و سیگار تو با چشم ترت می‌سوزد می‌دهد دست به دستانِ رقیبت، آن‌گاه دلِ وابسته و تنها و خرت می‌سوزد آه ای خانه‌ی ناروشنِ من! بعد از این آهِ من می‌شود آوار و درت می‌سوزد - هخا هاشمی

گفتم شعر نجاتم می‌دهد غرقم کرد - نزار ‌قبانی