هر چه نازش می‌کشم با چشم گوید أذهبی آخر او قاری قرآن است و بچه مذهبی

-

ظریف و شکستنی هستیم ودر عین حال محکم و مقاوم .. سیلی محکمی که سیلِ سختی های زندگی به صورتمان میزند را به فال نیک میگیریم .. گریه هایمان را میگذاریم برای وسط خورد کردن پیاز تا مبادا کسی بفهمد که اشکی از چشممان سرازیر شده .. ما همینییم گله و شکایت برای ما معنایی ندارد... مجبوریم همیشه با امید بگوییم که زندگی در قشنگ ترین حالت ممکن در جریان است . ما مجبوریم که سبز فکر کنیم تا احوال دل اهالی خانه خزان نشود ... ما می‌خندیم که پدر شاد باشد که مادر بخندد ، که برادر یا خواهر کوچکمان کانون گرم خانواده را احساس کند. ما پر مسئولست ترین بی مسئولیتِ خانواده ایم... روزمون مبارک 🩷 به تاریخ ۳۰\۱\۱۴۰۵ ارادتمندِ تمام یاس و مریم های سرزمینم :اَسرین ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من دخترِ شیرین سخنِ دوره‌ی قاجار تو پُستِ مدرنی و مضامین دل‌آزار من اهلِ دل و چایِ هِل و لعلِ نگارم تو اهلِ شب و شعرِ سپید و لبِ سیگار!

معنا برای من دقیقا در همان چیزهایی یافت می‌شود که دیگران آنها را بی معنا میپندارند.

«دَر‌سِتایشِ‌پِیکان‌ها»

باران بارید و در عرض چند دقیقه آفتاب شد کاش من هم بهار بودم ...

که گمان داشت که هست این همه درد در کمین دل آن کودک خُرد....

ساقیا ! امامِ عراقیا! بهت میگن یاغیا: «ای یلِ ام البنین با دل ما راه بیا ...»¹³³

-