اسکورپیو، کلاً آدمیه که فقط برایِ دو سه نفر خیلی خوبه. پیش فقط چندنفر خیلی برونگرا و باحاله، خوش رو و صمیمیه. ولی پیش بقیه، تبدیل میشه به یه درونگرایِ اجتماعی. اسکورپیو فکرمیکنه بقیه قضاوتش میکنن، به همین بابت اونایی که خیلی دوستشون داره یعنی ازشون حسِ « قضاوت نشدن » گرفته.
سجتریس، ادمیه که ترجیح میده فرار کنه. از زندگی، از واقعیت. چون به نظرش بهترین راه درمان وضعیت فراره. سجتریس به دنیایی به نام دنیای رویایی پناه آورده و همه چیزش رو از اونجا میگیره. یه فردِ مناسب برای سجتریس فردیه که بتونه با رویایی بودنش کنار بیاد، و درکنارش حقیقت رو آهسته نشونش بده.
پ.ن: سجتریس میتونه کسیو که بخواد خوشبخت کنه. درضمن، هیچکس نمیتونه حرفای قشنگ سجتریسِ زندگیش رو از یاد ببره.
تورس، زیبایی اطراف خودت رو ببین؛ یه چیزی هست که داره سعی میکنه توجهت رو جلب کنه.
کنسر، دلت میخواد فرار کنی، ولی یه قدرت درونت هست که نمیزاره. به اون قدرت اعتماد کن.
لیبرا، تعادلِ بین رویاهات و واقعیت، چندوقته به هم ریخته. سعی کن یه جوری پیداش کنی.