وقتی کم سن‌وسال بودم از اینکه یه عده برای امام حسین بلندبلند زار میزدن و اشک میریختن تعجب می‌کردم. دنیا چرخید و در عالم بزرگ‌سالی به پدیده‌ی مرگ علاقه‌مند شدم و همین باعث شد برم سراغ کتاب‌ها و برنامه‌های مربوط به سرای آخرت. دنیا باز هم چرخید و من در زندگی به گره‌هایی رسیدم که با دست هیچ آدم معمولی باز نمیشد. دنیا باز هم چرخید و من امام خامنه‌ای دیدم، حاج‌قاسم دیدم، سیدحسن دیدم و تا به خودم اومدم فهمیدم عاشق این آدمام؛ حسین بین همه مشترک بود. بارها شنیدم و خوندم نوکران امام حسین شاهان دنیای پس از مرگن. بارها دیدم گره‌های کور دنیامو دستِ امام حسین باز کرد و تمام آدم‌های مورد علاقه‌ی زندگیم از راه کربلا و اشکِ امام حسین به آسمون رسیدن. حالا اما با دیدن گریه‌های عاشقانِ اباعبدالله تعجب نمیکنم، غبطه می‌خورم. اللهم ارزقنا گریه برای حسین ع...

اللهم الرزقنا گریه برای حسین ع...

جالبه. من هر وقت ذکر : مکن ای صبح طلوع رو می‌شنوم ، یاد جاسمین می‌افتم..