هدایت شده از خیال اشفته
آدم ضعیفی نبود،
اما دیگر حوصله ی سختی هارا نداشت..
میل عجیبی به گریز پیدا کرد؛
به ندیدن، ندانستن، رفتن برای همیشه.
ولی من یجورایی از ضعف اینجوریم به این صورت که نمیخوام متلاشی شم برای همین اهمیت نمیدم اگه میدونستم تاب آوری امید و شادی درونیم مقدار قابل توجهی بیشتره و میتونم غمو هضم کنم بره، به خیلی مسائل میپرداختم به خیلی چیزا اهمیت بیشتری میدادم و دیگه تو نگاه دیگران فقط یه تماشاچی نبودم