ولی گَه‌گاهی‌ داخل شعرهاش‌ از وضعیت جامعه و رفتار‌های ِاشتباه ِبعضیا انتقاد هم میکرده .

شاه ِاون زمان هم وقتی‌ یکی از شعر‌هایِ حافظ به گوشش میخوره ، گویا فشار زیادی بهش وارد میشه .

میگن [حرفو بنداز زمین صاحبش‌ برمیداره ] ینی همین . ولی چون توی شعرش مستقیم‌ به شاه اشاره نکرده بود شاه نمیتونه‌ فشارشو‌ مستقیم‌ خالی کنه روی‌ حافظ .

پس چیکار میکنه؟ آفرین میاد ازش یه انتقادِ چرت میکنه . چی میگه ؟ میگه چرا موضوع شعرات تو هر چند تا بیت فرق میکنه . مثلا ۲ بیت راجب خدا گفتی . ۲ بیت راجب زندگی . ۲ بیت راجب مرگ .

حافظ هم که متوجه‌ میزان فشار میشه اَهرُمِ فشارو بیشتر فشار میده و میگه توی این شهر کلی آدم به این سبک شعر میگن ولی هنر کنن شعرهاشون‌ فقط تو شیراز دست به دست میشه ولی شعرای من ؟ آفرین تو کل دنیا طرفدار داره .

شاه هم‌ که‌ نشیمنگاهش‌ کماکان‌ با این حرفِ حافظ شُعله‌ور شده بود دید کاری از دستش برنمیاد چیکار کرد ؟ آفرین دوباره اومد از شعرش ایراد گرفت.

گفت تو این بیت شعرت کُفر کردی [ گر مسلمانی از این است که حافظ دارد آه اگر از پس امروز بود فردایی ].

من خیرتو‌ میخوام . الان همه‌ مسلمونا به مسلمون‌ بودنت شک کردن با این شعرت . و بزرگا‌ و فُقها دارن برنامه میریزن‌ که اعد.امت‌ کنن .

حافظ هم احتمال میداد از آدمای دورش همچین کارایی بربیاد ، پس حرف(زر)‌های شاهو باور کرد و یه نَمه ترسید .

با خودش میگه چیکار کنم چیکار نکنم ؟ میره پیش ِ[‌ شیخ ابوبکر ] که فکر میکرد از آدمای دورش امن‌تر باشه .

برای شیخ ماجرارو تعریف میکنه. شیخ هم بعد از کلی فکر میگه بیاد بعد از اون بیت‌ یه بیتی‌ بیاره و تظاهر کنه که این ابیات‌ نقلِ قولن .

ینی مثلا تظاهر کنه اون شعر‌ها از زبون حافظ نبوده از زبون ِکس دیگه بوده که حافظ داره تعریفش میکنه .