بکتاش نامه رو باز کرد و شروع کرد به خوندنِ شعر . از شعر خیلی خوشش اومده‌ بود . وقتی به پایین ِنامه رسید نقاشیِ یه یه دخترِ خوشگل رو دید .

رابعه انقدر زیبا بود که بکتاش با دیدنِ همون نقاشی‌ ِ چهره‌یِ رابعه ، یک دل نه صد دل عاشق ِ رابعه شد.

برید جیش کنید یه چیزی بخورید . پتو و بالش بیارید بیاید . سین کمه اعصابم‌ خورد میشه انگار دارم با خودم صحبت میکنم .

خب دیگه بسه بیاید

امشب چقدر سین کم شده ای‌ نامردا رفتید تلگرام؟

شعر رابعه انقدر صادقانه و پر از احساسات‌ِ واقعی و عمیق بود که تو قلبِ بکتاش نفوذ کرد و بکتاش علاقه‌‌مند شد به رابعه.

بکتاش در جواب ِنامه‌یِ رابعه ، یک‌ نامه‌یِ قشنگ نوشت‌ داد به دایه که براش ببره.

دایه این وسط شده بود مثل کفترای‌ نامه‌ رسون . هی نامه‌یِ رابعه رو می‌برد میداد به بکتاش بعدم جواب نامه رو میگرفت میاورد‌ برای رابعه

یه مدتی همینطوری‌ با نامه‌بازی گذشت. توی این مدت رابعه و بکتاش اصلا همدیگه‌رو ندیده بودن .

تا اینکه‌ یه روزی‌ از روزا بکتاش میره توی کوچه‌‌بازار دور بزنه که یکهو‌ یه دختری رو میبینه .

در نگاه اول میفهمه که این دختر همون رابعه‌ست که پایین ِنامه نقاشیش بود .

القصه که بکتاش با دیدنِ رابعه هوش از سرش میپره و با آخرین سرعت میره‌ سمتِ رابعه .