بکتاش هم مثلِ حارث شجاع و قوی بود . به حدی که با دوتا شمشیر داشت می‌جنگید .

دشمن‌ وقتی دید که بکتاش داره نیروهاشونو یکی یکی‌ در راه ِرسیدن به خدا یاری میکنه ؛ تصمیم‌ گرفت که چند نفر بفرسته‌که دوره‌ش کنن.

و همینطور هم شد و چند نفر با هم به سمتِ بکتاش حمله‌ ور شدن . یکی از اونا یه ضربه با شمشیر به سرِ بکتاش زد .

در این بین اجازه بدید بگم که ما اینجا یه رقیه سادات داریم . رقیه‌ جان جیبتو‌ آماده کن ما همه عیدی میخوایم .

خب داشتم میگفتم

بکتاش که به سرش ضربه خودش از حال رفت و همونجا افتاد .

نیرو‌های دشمن‌ داشتن نزدیک‌ میشدن که بتونن‌ سرش رو از تنش جدا کنن .

تا اینکه میبینن‌ یکی که صورتشو پوشونده و سوارِ اسبِ با بلند ترین صدایِ ممکن‌ نعره میکشه و با آخرین سرعت داره نزدیک میشه. این باعثِ ترس ِنیروی دشمن‌ میشه .

اسب سوار شمشیر کشید و دستِ تمام کسایی که[ دور بکتاش بودن و قصدِ جونشو‌ داشتن ] گذاشت‌ تو دستِ خدا .

بعضیا هم فرار کردن . درسته که بکتاش نجات‌ پیدا کرد ولی نیروهای‌ بلخ در مقابل دشمن‌ توانشونو از دست داده بودن و در یک‌ قدمیِ شکست‌ بودن ‌.

پادشاهِ بخارا که این خبر بهش میرسه نیروهایِ کمکی‌ رو میفرسته بلخ که به حارث و نیروهاش‌ کمک کنن .

دشمن‌ با دیدنِ نیروهایِ کمکی‌ میترسه و عقب نشینی‌ میکنه . و نیروهای بلخ پیروز میشن‌.