خب بسم‌الله ‌.

در زمانِ ساسانیان پادشاهی بود به اسم ِ [ هُرمز ] .

آقا هرمز عاشق ِبچه بود علی‌الخصوص پسر بچه .

چرا ؟ چون اگه بچه‌ش پسر بود بالاخره قرار بود یه روزی به جایِ پدرش پادشاهِ این کشور بشه .

اما هرمز بچه‌‌دار نمی‌شد . هر چی سنش‌ میرفت بالا بیشتر از این قضیه می‌ترسید که پسردار نشه و فرد دیگه‌ای حکومت‌ رو بگیره دستش .

بعد از کلی دعا و نذر و نیاز بالاخرهههه خدا یه پسر بهش داد . که باعث شد هرمز خیلی شاد بشه . هرمز اسم پسرش‌ رو گذاشت [خسرو پرویز].

هرمز که میدونست‌ دیگه بعد از اون قراره پسرش به تخت بشینِ و حکومت کنه پس از همون سن‌ کم سعی میکرد خسرو‌ رو آماده کنه .

خسرو که بکم‌ قد کشید و شد ۶ سالش‌ هرمز به چند تایی از بزرگ‌ها سپرد که مقدمات‌ ِپادشاهی و اون چیزای اولیه رو به خسرو یاد بدن .

وقتی خسرو ۹ سالش شد ، هرمز سپردش به جنگاور‌ای‌ِ قوی تا بهش جنگیدن و کار با شمشیر و این چیزارو یاد بدن.

وقتی هم که دیگه داشت عاقل و بالغ میشد سپردنش‌ به مردی به اسمِ [بزرگ‌ امید] که مردِ عاقل و حکیمی‌ بود واسه خودش .

بچه‌ها خسرو واقعا آدمِ کَله‌ خرابی‌ بود و خریت‌ زیاد به خرج میداد‌ ، گویا اصلا حرف‌هایِ بزرگ‌ امید تو گوشش نمی‌رفت.

از موقعیتش‌ استفاده میکرد و هر کاری که عشقش می‌کشید انجام میداد. دیگه بالاخرههه شاهزاده بود و همه‌ جلوش خم و راست میشدن .