میگه که دورتر از اینجا پشت کوه یه
سرزمینی هست به اسم ارمنستان که
فرمانروایِ این سرزمین یک زن خیلی
خیلی زیباست .
که قدرتِ زیادی هم داره .
یه سپاه ِبزرگ داره که تا اصفهان میرسه .
و تمامِ سرزمینهایِ اطرافش انقدر که از
این فرمانروا میترسن بهش باج میدن.
اسمِ این زن [شُمیرا]ست که اونرو [مِهین
بانو] یعنی بانویِ بزرگ صدا میزنن .
ازدواج هم نکرده .
این مهین بانو یه برادر زاده داره که
همه ماتِ چهرهیِ زیباشن انقدر که این
خوشگل و ناز و خوشاندام و بلاست .
قدش بلند و صورتش سفید و نازه و مثل
یک سیب گرده ، دماغش کوچیک و
نوک تیزه طوری که مثل یک تیغه میتونه
سیبی رو به دو نیم کنه.
انگشتهاش مثل مداد کشیده و بلنده .
دندون هاش مثل مروارید سفیده و خیلی
خوش صحبت و شیرین زبونه .
خسرو با شنیدن این توصیفاتی که
شاپور براش میکنه ماتش میبره
یه دل نه صد دل
عاشقِ این خوشگل خانوم میشه .
خسرو به شاپور میگه که هر طوری که
شده من باید این دختری که میگی
رو به دست بیارمش هر چی زودتر .