میگه که آره این دختر خیلی زیباست چشم‌هاش مشکی و درشته..

قدش بلند و صورتش سفید و نازه‌ و مثل یک سیب گرده ، دماغش کوچیک‌ و نوک‌ تیزه طوری که مثل یک‌ تیغه میتونه سیبی رو به دو نیم کنه.

موهاش موج دار و بلنده . لب‌هاش مثل عقیق قرمزه .

انگشت‌هاش مثل مداد کشیده و بلنده . دندون هاش مثل مروارید سفیده و خیلی خوش صحبت و شیرین‌ زبونه .

خسرو با شنیدن این توصیفاتی که شاپور براش میکنه ماتش میبره یه دل نه صد دل عاشقِ این خوشگل خانوم میشه .

حالا اگه گفتید این خوشگل خانوم که خسرو عاشقش شده کیه ؟ آفرین [ شیرین ].

خسرو به شاپور میگه که هر طوری که شده من باید این دختری که میگی رو به دست بیارمش هر چی زودتر .

هر سال توی تابستون شیرین با ۷۰ دختری که اعم از دوستاش و خدمتکاراش‌ و... بودن می‌رفته توی کوهستان عشق و حال و این حرفا .

شاپور اینو میدونسته . به خسرو میگه که من میدونم الان شیرین کجاست‌ اگه بخوای من میتونم برم پیش شیرین و یکاری کنم که اونم یه دل نه صد دل عاشقت بشه.

شاپور از اون آدمایی‌ بوده که مارو از لونه‌ می‌کشیده بیرون .

القصه که شاپور راه‌میوفته میره وسط راه توی کلبه‌یِ کسی استراحت میکنه و از صاحبِ کلبه آدرس جایی که شیرین رفته رو دقیق میگیره ‌.

بعد هم میره به اون دشتی که شیرین بود و اونجا مخفی میشه .