هر سال توی تابستون شیرین با ۷۰ دختری که اعم از دوستاش و خدمتکاراش‌ و... بودن می‌رفته توی کوهستان عشق و حال و این حرفا .

شاپور اینو میدونسته . به خسرو میگه که من میدونم الان شیرین کجاست‌ اگه بخوای من میتونم برم پیش شیرین و یکاری کنم که اونم یه دل نه صد دل عاشقت بشه.

شاپور از اون آدمایی‌ بوده که مارو از لونه‌ می‌کشیده بیرون .

القصه که شاپور راه‌میوفته میره وسط راه توی کلبه‌یِ کسی استراحت میکنه و از صاحبِ کلبه آدرس جایی که شیرین رفته رو دقیق میگیره ‌.

بعد هم میره به اون دشتی که شیرین بود و اونجا مخفی میشه .

اگه یادتون باشه گفتم که شاپور خیلی هنرمند بوده و یکی از این هنرهاش‌ نقاشی بوده .

میاد یه نقاشی از چهره‌یِ خسرو میکِشه و قبل از اینکه دخترا بیدار بشن میبره میچسبونه‌ به یکی از درختای اونجا .

صبح شد شیرین و بقیه دخترا داشتن خوش میگذروندن که شیرین‌ چشمش‌ میوفته به نقاشی که روی‌ تنه درخت بود .

به دخترا گفت که برن و اون نقاشی رو بیارن براش ‌.. شیرین چندین ساعت زل زده بود به عکس و غرق زیباییِ خسرو شده بود .

نه میتونست‌ از نقاشی دل بکنه و ازش چشم برداره نه میتونست‌ جلوی این هفتاد‌تا دختر نقاشی‌رو بغلش کنه .

انقدر جذب نقاشی شده بود که دلش میخواست نقاشی رو بغل کنه .

بقیه دخترا که دیدن دیگه داره هوش از سر شیرین میپره و از بی‌خود شده ترسیدن و سریع نقاشی رو از دست شیرین گرفتن و پاره کردن .