میاد یه نقاشی از چهره‌یِ خسرو میکِشه و قبل از اینکه دخترا بیدار بشن میبره میچسبونه‌ به یکی از درختای اونجا .

صبح شد شیرین و بقیه دخترا داشتن خوش میگذروندن که شیرین‌ چشمش‌ میوفته به نقاشی که روی‌ تنه درخت بود .

به دخترا گفت که برن و اون نقاشی رو بیارن براش ‌.. شیرین چندین ساعت زل زده بود به عکس و غرق زیباییِ خسرو شده بود .

نه میتونست‌ از نقاشی دل بکنه و ازش چشم برداره نه میتونست‌ جلوی این هفتاد‌تا دختر نقاشی‌رو بغلش کنه .

انقدر جذب نقاشی شده بود که دلش میخواست نقاشی رو بغل کنه .

بقیه دخترا که دیدن دیگه داره هوش از سر شیرین میپره و از بی‌خود شده ترسیدن و سریع نقاشی رو از دست شیرین گرفتن و پاره کردن .

بعدم بهش گفتن که اینو دیو‌ها کشیدن و ولش کن بهش فکر نکن .

شاپور‌ هم داشته از لابه‌لایِ درخت‌ها نگاشون میکرده . این دخترا راه میوفتن و میرن به دشت دیگه‌ای . شاپور هم پست سرشون میره.

کاش من هم‌ یک رفیقی مثل شاپور داشتم .

اینا میرن توی دشت دیگه‌ای دوباره چادر میزنن و شب رو میخوابن . صبح قبل از اینکه بیدار بشن این شاپورِ وزه دوباره نقاشی خسرو رو میکشه و میچسبونه به یکی از درختا .

شیرین فردای اون روز دوباره چشمش به نقاشیِ خسرو میوفته و باز هم از خود بی‌خود میشه همراهانش‌ که میترسن‌ شیرین حالش بد شه سریع نقاشی رو پاره میکنن آتیش میزنن .

از این دشت هم میرن به دشت دیگه‌ای به اسم [دشت اَنجِرک]. شاپور‌ باز هم از رو نِمیره و اینارو دنبال میکنه و باز هممم نقاشی خسرو رو میچسبونه به درخت ‌.