کاش من هم‌ یک رفیقی مثل شاپور داشتم .

اینا میرن توی دشت دیگه‌ای دوباره چادر میزنن و شب رو میخوابن . صبح قبل از اینکه بیدار بشن این شاپورِ وزه دوباره نقاشی خسرو رو میکشه و میچسبونه به یکی از درختا .

شیرین فردای اون روز دوباره چشمش به نقاشیِ خسرو میوفته و باز هم از خود بی‌خود میشه همراهانش‌ که میترسن‌ شیرین حالش بد شه سریع نقاشی رو پاره میکنن آتیش میزنن .

از این دشت هم میرن به دشت دیگه‌ای به اسم [دشت اَنجِرک]. شاپور‌ باز هم از رو نِمیره و اینارو دنبال میکنه و باز هممم نقاشی خسرو رو میچسبونه به درخت ‌.

شیرین باز هم چشمش‌ خورد به این نقاشی اینبار سریع بلند شد خودش رفت نقاشی رو از درخت کَند . و باز هم غرق ِنقاشیِ خسرو شد .

اینجا نظامی میگه شیرین انقدر عاشق خسرو میشه که توی اون نقاشی خودش رو میبینه .

نمیدونم چطور توضیح بدم اینجارو گیر کردم صبر کنید 😭🤣

ببینین‌ آدم وقتی عاشق میشه انگار با معشوقش یکی میشه . معشوق رو جزئی که نه ، کلِ خودش میبینه .

مثلا مولانا میگه که [من تو شدم تو من شدی، من تن شدم تو جان شدی تا پس از این که را گوید که من دگرم تو دیگری]

کلا (عشق ) از کلمه‌یِ (عشقه‌) گرفته شده . عشقه یه گیاه ِبی ریشه‌ایه که دور ِ گیاه دیگه‌ای میپیچه و شکل ِاون گیاه رو به خودش میگیره ‌.

آدمیزاد هم عاشق که بشه دیگه خودش رو از معشوق جدا نمی‌دونه‌ و میشه شکلِ معشوقش ‌.

خلاصه که شیرین عاشقِ خسرو میشه . نقاشی رو میگیره دستش و میره توی دشت قدم بزنه ؛