و من الان اندازه بز کوهی از دینی حالیم نیست .

نمیدونم بیاید بشینید براتون داستان بگم .

خببب خببب دفعه قبل اونجایی بودیم که شیرین با دیدن نقاشی‌هایی که شاپور از خسرو کشیده بود و توصیفاتی‌ که ازش کرده بود عاشق خسرو شده بود با اسب شب‌دیز راه افتاده بود به سمت سرزمینِ خسرو که باهاش دیدار کنه . آماااااااااا...آمااااا این وسط یه اتفاقی میوفته ..

افراد دربار زیاد از خسرو خوششون نمیومد چون همونطور که قبلا گفتم کارایی میکرد که انگار مغز خر خورده .

برای همین با هم نقشه میکشن.. میگن چیکار کنیم که این خسرو رو پدرش به کل از کاخ بیرون کنه ..

این وسط یکیشون میگه که بیاید به اسمِ خسرو ، سکه ضرب کنیم . سکه ضرب کردن به اسم ِکسی ، یعنی زدن عکس و اسم اون فرد به روی سکه .

که اینکار در زمان قدیم فقط و فقط به دست خود شاه انجام می‌شد. یعنی همه‌یِ سکه‌‌ها فقط و فقط باید به اسم پادشاه ضرب میشدن .

اگه کس دیگه‌‌ای دست به اینکار بزنه یعنی ادعای حکومت کرده و خودش رو شاه دونسته .

من تو صف نون در حال تعریف کردن داستان برای شما :

ممکن بود مثلا پادشاه عکس خودش رو یه روی سکه بزنه روی دیگه هم عکس ولیعهدش رو بزنه ولی بازم‌ اینکار فقط باید به دست شاه انجام میشد .

القصه که این چند نفر میان و عکس خسرو رو روی سکه‌ها میزنن .