این تصوریه که از دوره نوجوونیم دارم، واقعیتش

بوی کتاب‌های تازه، عکس‌های تاریک با فلش دوربین، آهنگ‌هایی که زیادی تکرار می‌شن، عطرهایی با بوی وانیل، حسادت‌های کوچیک و بی‌دلیل،فیلم های 2000s، پاک‌کن‌های نصفه، صدای بارون پشت پنجره، دوستی‌هایی که فکر می‌کردم همیشگی‌ان، پشیمونی از حرف‌هایی که نباید می‌زدم، دفتر طراحی لباس ، کفش های عروسکی، عطر روی آستین لباس، خیال‌پردازی قبل از خواب، پیام‌هایی که چندین بار بازخوانی می‌شن، ترس از جا موندن، دفترهای نیمه‌تمام، آهنگ‌های لانا با هندزفری ، کفش‌های کثیف بعد از مدرسه، عکس گرفتن از آسمون، علاقه به آدم‌های دست‌نیافتنی، لبخند زدن وقتی ناراحتم، تلاش برای متفاوت بودن، قضاوت شدن، عوض کردن ناگهانی سلیقه‌ها، دلتنگی برای روزهایی که هنوز تموم نشدن، خریدن چیزهای بی‌اهمیت فقط به خاطر ظاهرشون، مکالمه‌های طولانی آخر شب، ترس از آینده، عوض شدن سلیقه موسیقی، نقاشی‌های گوشه دفتر، لباس‌هایی که برای بیرون رفتن انتخاب می‌شن و هیچ‌وقت پوشیده نمی‌شن، لباس‌های تازه شسته‌شده،حرف‌هایی که پشت خنده پنهان می‌مونن، و تلاش برای فهمیدن اینکه واقعاً چه کسی هستم.

سبزیجات توی زمستون رشد نمی‌کنن