امروز ۴۰ روز گذشت. این فاجعه بزرگ انسانی رو به خانواده‌های داغدار، مردم دادخواه، وجدان‌های بیدار و همه مردم ایران عزیزمون در سرتاسر کره خاکی تسلیت میگیم. به امید روزهای روشن برای مردم ایران.

- از همه جای آسمون ماه معلومه، تو نمیتونی منو فراموش کنی عزیزم.

انقدر بی حوصلم که عزیزم شما حرف بعدیتم درسته.

مذاکره ایران و آمریکا دقیقا شده مثل سریال های ترکی هیچیش معلوم نیست؛یهو میبینید عراقچی حامله شده.

یه دختره خودش نمیاد بریم طاهری بعد میگه سگ تو اونی که منو نمیبره

چقد زود تموم شد،ناراحت شدم.

کاش صبحی نداشته باشم.

هیچکس مثل من نگات نمی‌کنه، هیچکس مثل‌ من دوستت نداره، هیچکس مثل من بهت اهمیت نمیده، هیچکس مثل من به تک تک جزئیات تو توجه نمی‌کنه، هیچکس مثل من نگرانت نمیشه، هیچکس مثل من قربون صدقت نمی‌ره، هیچکس مثل من ازت تعریف نمی‌کنه و هیچکس مثل من عاشق چشمات نیست. بد باختی عزیزم.

مرغ آمین، درد آلودی ست، کآواره بمانده رفته، تا آنسوی این بیداد خانه بازگشته رغبتش دیگر ز رنجوری، نه سوی آب و دانه نوبت روز گشایش را در پی چاره بمانده می شناسد آن نهان بین نهانان جُور دیده مردمان را با صدای هردم آمین گفتنش، آن آشنا پرورد می دهد پیوندشان درهم می کند از یأس خُسران بار آنان کم می نهد نزدیک با هم ، آرزوهای نهان را بسته در راه گلویش او داستان مردمش را.

‌کاش خودمم همراه با امسال تموم بشم.

ولی خندش خیلی قشنگ بود : )))