من اینجوریم که احمقم، احمقم، احمقم، یهو دیگه احمق نیستم، مهربونم، مهربونم، مهربونم، یهو دیگه مهربون نیستم، میبخشم، میبخشم میبخشم، یهو دیگه نمیبخشم، اونجا که “یهو” اتفاق میفته شاهد بی احساس‌ترین ورژن من هستید.

پروفایل بعضی دخترا رو که باز میکنی قشنگ میفهمی که هنوز تو حسابت دو تا صفر کمه.

یکم که بالغ تر میشی، میفهمی که اصلا مهم نیست کیو فالوو کرده یا با کی حرف میزنه؛ ادم متعهد، متعهد میمونه و اونیم که بخواد کاری کنه، میکنه.. همه چی به ذات ادم برمیگرده..

دوست دارم با یه آدم غریبه که هیچی از من و زندگیم نمیدونه، بشینم و راجب دونه دونه جزییات زندگیم باهاش حرف بزنم. ‌‌

تو خیلی وقته نیستی،اینا همه اش تصوره.

دیگه خودمم خودمو نمی‌فهمم .

دیگه از ذهنم روندن تورو .

یکیم نیست وقتی باهاش قهر می‌کنیم مثل مولانا بهمون بگه: "قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا"

نزارید انقدر این شعرو،من توی نامه ام براش نوشتم بهش دادم:))))))))

همش من باید حواسم باشه ناراحت نشید.؟ به جهنم دائم ناراحت شید.

نه که تو وقت نداشتی، تو وقت داشتی، شاید بهتر بود بگی "برای تو وقت ندارم" .