یادم میاد استادغلامی توی یکی از جلسات میگفتن وقتی قلب در حالت ادباره، خیلی سخت نگیرید بهش، خودتون رو مجبور نکنید که دعا بخونید و مناجات کنید؛ اما استاد شما نمیدونید در این بازه یه انسان کمالگرا به چه دردهایی مبتلا میشه. برای کمالگرا اصلا قابل پذیرش نیست که خودشو رها کنه چندروز، نمیتونه. این کمالگرای بیچاره از حالت ادبار برای خودش مصیبت میسازه و مثل پرندهای که همیشه آزاد بوده و ناگهان شکار شده، مدام خودشو به در و دیوار قفس میزنه، بعد میبینه نمیشه، ناامید و خسته و شکسته میافته یه گوشه. اینجوری وقتی حالت اقبال هم میرسه دیگه نا نداره..