ابی عبدالله براچی هی می‌رفتی‌ بر‌میگشتی ..؟ _حال‌مناسب

من از تنت هرآنچه که شد جمع کرده ام ؛ ای‌وای‌ بر دلم ؛ چقدر کم شدی علی ..

امروز‌‌ همش‌‌ اینو‌‌با خودم‌تکرار‌میکنم : واویلا‌ واویلا‌ ، بی‌پسر‌ ام‌لیلا . . .

رحمی به چشمای تَرَم دردت به سرم؛ اذان گوی حرم .. -

اکبرِ لیلا

-

علی‌جان! وقتی‌جا‌میمونه‌پشت‌قافله از‌ رو‌ نی‌ مراقب‌رقیه‌باش . .

وَ دنیا خاک‌ بر سر شد. از وقتی که دیگر نفس‌‌‌های علی‌ قطع شد. از وقتی که حسین(ع) با چشم‌هایِ اشک‌بار گل پر پر شده‌اش را به آغوش کشید. «فَوَضَعَ خَدَّهُ عَلی خَدِّهِ» صورت بر چهره خون‌آلودش گذاشت و گفت: «علَیَ الدُّنیا بَعْدَکَ الْعَفا» بعد از تو، خاک بر سر این دنیا.

علی اکبر و با تو بردم خیمه تورو با کی ببرم خیمه یارالی؟!

به‌ام‌البنین‌مادرت ! منو‌رد‌نکن‌از‌درت ؛ ابوفاضل . .

_

آه‌زداغت‌،‌رقیه‌از‌هوش‌رفته . .