خوش‌است‌گرمسافری‌رسدسلامت‌ازسفر چه‌شدکه‌قصدبازگشت‌ازاین‌سفرنمی‌کنی:)؟

_

زبی‌وفایی ِدنیادلم‌گرفت‌و‌نبود ، وفای ِهیچ‌کسی‌بهترازوفای ِعباس: )

:)

حیدر بابا دونیا یالان دونیا دی سنه قالان زهرا سیز :)‌.

خوش‌آمدی‌آرام ِجان ِآرام ِ‌جان ِما :))

:))

اباصلت، از یارای نزدیکِ امام رضا علیه‌السلام بوده. بعد از شهادت آقا، به‌دستور مأمون یک‌سال کامل انداختنش زندان! می‌گفت: به هر دری می‌زدم، بسته بود و خلاص نمی‌شدم که نمی‌شدم! تا جایی که واقعاً بریدم؛ یه شب که طاقتم طاق شده بود از زندون و تنهایی و دوری... از تهِ دل متوسل شدم به محمد صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم و آل محمد علیهم‌السلام و امام جواد علیه‌السلام رو صدا زدم و ازشون کمک خواستم. هنوز چند لحظه از این توسل نگذشته بود که یک‌هو امام جواد علیه‌السلام رو پیش روم دیدم، درست وسط زندون! آقا نگاهم کرد و فرمودن:«دل‌تنگ شدی؟» گفتم:«بله. یاابن‌رسول‌الله...» فرمودند:«برخیز!» همین که بلند شدم، زنجیر از پام باز شد.دستم رو گرفتن و باهم از میون درهایِ بسته و از جلوی مأمورهایی که ما رو می‌دیدن، اما انگار قفل شده بودن، عبور کردیم. وقتی از زندان و مأمورها فاصله گرفتیم، امام فرمودن:«دیگه دستِ اونا به تو نمی‌رسه و چشم تو به چشمِ مأمون نمی‌افته.» دقیقاً همون‌طور شد. مأمون خیلی زود از دنیا رفت و من برای همیشه خلاص شدم! اما یه سؤال تو دلم مونده بود. قبلِ خداحافظی پرسیدم: آقاجان… پس چرا این یه سال نیومدید سراغم؟ من که خیلی صداتون زدم… امام فرمودن:«تو کِی ما رو با اخلاص صدا زدی و ما نیومدیم؟» همین یه جمله… انگار چشمم رو باز کرد. نگاه کردم به یک‌سالی که گذشته بود: امام رو صدا می‌زدم، اما چشمِ امیدم به دوستام تو دربار مأمون بود. اون شبی که همهٔ امیدم از همه بُریده شد و فقط امام رو پناه دیدم، همون شب امام اومدن و جوابمو دادن و دستمو گرفتن... ــ برگرفته از عیون اخبارالرضا، جلد دو، صفحه ۲۴۵

_

هر‌کسی‌داد‌تورو‌به‌جوادت‌قسم‌ دست‌خالی‌نیومد‌‌بیرون‌از‌حرم :)))