مولا علی'ع رو به پسرانش گفت : - حسن و حسین چشمان ِمن هستند ، محمد حنیفه بازوی من ، و تو عباس .. سپس سر ِعباس را به سمت ِچپ سینه‌اش فشار داد . عباس صدای قلب ِپدر را شنید .چشمانش را بست . محمد حنیفه آرام خندید و نزدیک ِگوش ِحسین گفت : عباس هم قلب ِامیرالمؤمنین است ( :

-

ایها القلب لا تحزن انَّ کَفیلَک العباس ؛

میشه اربعین ِامسال‌م تو حرمت با روضه حضرت رقیه گریه کنم ؟ (:

حرف من اینه ، چقدر بدبختیم که وسط روضه جون ندادیم .

بیا برگرد خیمه ، ای علمدارم . .

خیلی گران تمام شد این آب خواستن ؛ یک مشک از قبیله ما یک عمو گرفت 💔!

تو قبرم چشمامه به راه ، عباس (:

-

کجا می‌خوای بری ؟

چرا منو نمی‌بری ؟ (:

حسین این دم ِآخری ،