لبِ خاموش، نمودار دلِ پُر سخن است!:)

29 ژانویه بود ؛ سر راهم دخترکی را دیدم که پشت به من ایستاده بود چهره مبهمی داشت اما چشمان دخترک لبالب اشک بود گویی قدرت بیان کلمات را نداشت!چه بر سرش آمده بود؟مثل طفلی که در تصادف به یک باره پدر و مادرش را از دست میدهد گویی درکی بر اتفاقات پیرامون‌ش نداشت،نمیدانم برای چه اما ناگه صدایی از عمق وجودم فریاد زد،مرا نجات بده...مرا نجات بده...!به خود آمدم دیدم قلب دخترک تکه تکه شده است!وحشت زده سعی در یکجا جمع کردن آنها داشت که شخصی با سیمای نورانی و جامه‌ای سپید اورا با خود برد،خیره رفتنش بودم که لحظه‌ای درنگ کرد و برگشت درست رو به روی من حال من وحشت زده بودم! او خود من بود! اری شاید امروز به همین خاطر بود که ابر ها می‌گریستند آخر قبرم خاکی بود!:) - #من؟!

ـــــ

قسم به حقارت واژه و شکوه سکوت ؛ که گاهی شرح حال آدمی ممکن نیست.

پس فکر کنم جفتمون دروغگوییم!

ـــــ

زندگی ؛ درد قشنگیست که جریان دارد.

اعتمادم به آدما به جایی رسیده که حس میکنم همه چیز یه بازیه .

یه گوشه خیلی کوچیک از محبت هاتون. . .؛∞

هنر نزد ایرانیان است و بس.