I’m sorry to say this, but in the world of the wealthy, no one exists but themselves.

هرچقدر بیشتر زندگی می‌کنم و بیشتر از زندگی آدمای اطرافم مطلع میشم، می‌فهمم که چقدر آدما زندگی سخت و در عین‌حال غیرقابل‌باوری دارن و من و تویِ فعلی نمی‌تونیم کسی رو متهم به این کنیم که چرا از خدا یا هر چیز و فرد دیگه‌ای کمک نمی‌گیره، چرا فردی در اوج بدشگونی‌های خودش هنوزم دنیا رو پر از ستاره‌ و اخترک و سحابی میبینه. حتی اگر من و تو عین‌الفعل درد و رنج هم‌دیگه رو چشیده باشیم، روح هم‌دیگرو عوض نکردیم، پس من و تو برابر نیستیم؛ زندگی که به ما تحمیل شده باعث به‌وجود اومدن عقاید، باورها، دیدگاه‌ها، احساسات و عقده‌های متفاوت و مشترکِ در ما شده. من و تو هیچ‌وقت نباید به خودمون حق بدیم که دیگران رو درک کرده باشیم.

همه‌ی ما داریم تاوان پس میدیم من و اون تاوان هم هستیم، عذاب هم، جبران هم؛ من تاوان افعال و حرف‌های خودم و اون تاوان افعال و حرف‌های خودش. اجحاف در برابر هم، و تاوان همون اجحاف برای هم و باز هم در برابر هم.

فهمیدید چی گفتم؟

خودم که نفهمیدم

عادی ترین خیس شدن آبان ماه در شهرکرد:

همینکه من رفتم بیرون و اوتوبوس تصمیم گرفت دیر بیاد بارون بارید🤡🤌🙏

اخه بارون چیه خدایا میشع برف بیاد؟

جوری که تو سم ترین شرایطم خبر خوب می‌شنوم>>>✨ (بغض)

کجا رفتی بدون من😔

وقتی بهت زنگ میزنم جواب نمیدی همین میشه🤣