وقتی باهات آشنا شدم، احساس کردم بعد از چندسال سفر طولانی بلخره رسیدم خونه؛

به تو که گفتی دوری بهتر است ، آیا اندوهت پایان یافت؟

مرا به یاد خواهی آورد؛ روزی که چشمانت خیس و زیبایی ات تنها در نوشته هایم باقی مانده باشد

چه فرقی میکند شب چند دقیقه باشد وقتی قرار نیست تو را تا پایان شب در آغوشم داشته باشم؟

گرفتار مرداب بودم که تو نجاتم دادی و گرفتار تو شدم،

وقتی ناراحت بودم ، به او گفتم که نمیخواهم او را ببینم، پس چراغ را خاموش کرد و در کنارم ماند.

به همان درد بمیری که مرا زخم زدی

میترسیدم، خیلی از این میترسیدم که لحظه ای، فراموش کنی تو را دوست دارم، تو را بسیار دوست دارم،

اشک های من برای نداشتنت نیست ، برای رویایی ست که با حقیقت تو، فروپاشید

ما حتی با هم حرف نمیزنیم، ولی جفتمون میدونیم که این تهِ داستان ما نیست

عزیزم اگه داری غماتو میگی که من بفهمم و متوجه بشم داری نتیجه ی کاراتو میبینی لطفا مستقیم تر و صریح تر بگو من دیگه هیچیو به خودم نمیگیرم

دوستش داشتم،. و شما نمیدانید ، آدمیزاد وقتی قلبش را فدای منطقش میکند ، چقدر میتواند دردناک باشد.