به طرز عجیبی بعدِ یه رفتن بقیه رفتنا چیزی نیستن

کاش بودی تا برای دلتنگی هایم درخت کمتری قطع میشد

لعنت بهش امشب دلم میخواد اندازه تمام این روزا و شبایی که چیزی نزاشتم پست بزارم، میزارم و لطفا به اندازه‌ی اینکه هرکدوم تو یه روز گزاشته شدن بهشون توجه کنید و بخونیدشون.

من قبلِ دل دادن به تو هم تنها بودم، اما تنهاییِ قبل دل دادن کجا ، تنهاییِ بعد دل دادن کجا،

سو تفاهم نشود، تو هنوز برایم یک دنیا می ارزی، اما دیگر ارزشِ جنگیدن نداری،

به درد جنگیدن نمیخوری عزیزم

می‌توانستی اگر مرهم نیستی، زخم هم نباشی و اگر زخم بودی، دست کم انقدر عمیق و کاری نباشی،

می‌گفت: از جنگ برگشته ام ، قلبی تکه تکه، غروری زخمی و آبرویی رفته ، کسی که ادعا داشت دوستم دارد، «سلاخی ام کرد»

هیچ متنی انقدر من نیست؟ هیچ متن هایی

او زخم می‌زد، و من به همه می‌گفتم در چشمانش معصومیتی بی مثال وجود دارد، عشق آدم را احمق میکند، شاید هم ناباور...

هربار که با تو خداحافظی کردم بخش دیگه ای از قلبِ نداشتم رو از دست دادم،