آنقدر دیر آمدی که ولعی برای بوسیدنت ندارم و اگر نامه هایم را برگشت بزنی، دلم نمی‌گیرد گفته بودم دیر بیایی رُز های باغچه پژمرده می‌شوند و درخت های بهشت رویاییِ زندگی‌مان می‌خشکند گفته بودم دیر بیایی دیگر واژه هایی ندارم که با آنها تو را ببوسم

تمامِ اینها دروغی بیش نبود، دیر آمدی ، و هرگز نمی آیی همچنان دوستت دارم

تو مرا دوست نداری به خودم مربوط است دیگر این شهر چرا پشت سرم میخندند؟

آثار زیادی در چهره اش است که هنوز زیباست اما زندگی در وجود او جریان ندارد

بی شمار دل سپردم و بی شمار از دست دادم دیگر دل نسپردم ، حتی به آنکه میگفتم دوستش دارم و این زندگی ، بسی رنج آور است ، که هر کسی نمی‌تواند میزان رنجش را درک کند

من آدم ها را دوست دارم و لعنت به این دوست داشتن ..

بسیار زیبا و دردناک بود

جدا مردم مارو از چی میترسونن:)؟ تو خیابون دارم راه میرم میبینم خانواده هه که متشکل از یه پیرمرد و پیرزنه با ادامشون دارن زیر شلیکا و صداها بستنی سنتی میخورن. و همچنان راه خودشونو ادامه میدن

جیگرم برای این کسایی که تو ناو شهید شدن کبابه خیلی مظلوم بودن فرض کنید کسی که شاید سال به سال خانوادشو نمیبینه شایدم بیشتر ( یکیشون پیشبند بچش پیشش بود گفت هروقت دلم تنگ میشه اینو میگیرم دستم بو میکنم))) یعنی هرکدوم از خانوادشون حرف زدن گریه کردن وسطش)

بکُش غمِ کشنده را.. مبر ز یاد خنده را.. فکر نکن چه می‌شود ، خدا بس است بنده را،...

‌

چطور با وجود تلخی های زندگیت انقدر شیرین موندی؟