اولین بار که دیدمش از نگاهش نور چکه میکرد.،و ماه در سیاهیِ چشم هایش شناور بود.و به یقین یافتم که "او" گونه انسانیِ ماه است.
هدایت شده از بابونه؛
رفت تا ثابت شود بر من که آری هیچکس .
جز خودم تا آخرش با قلب من همراه نیست . . .
گریه همون لحظه ایه که چشمات حرف می زنن؛وقتی دلت اونقدر شکسته که زبونت نمی تونه چیزی بگه :))