سلام‌ها آسان می‌آیند. در هر کوی و برزن، در هر آغازِ دیداری، هزاران سلام رد و بدل می‌شود بی‌آنکه وزنی داشته باشد. سلام تکرار می‌شود، فرسوده می‌گردد و به عادت بدل می‌شود. اما وداع، یک‌بار است و یگانه. وداع لحظه‌ای‌ست که انسان را از عادت جدا می‌کند و حقیقت را بر او عیان می‌سازد. چراکه [ تنها در دلِ جدایی‌ست که پیوندِ پیشین معنا می‌یابد. ] سلام‌ها آغازِ روزمرگی‌اند، اما وداع‌ها پایانِ توهم. و در پایانِ توهم است که می‌توان به اصالتِ پیوند پی برد؛ به آنچه بود، به آنچه ماند و به آنچه از پسِ نبودن نیز فراموش نمی‌شود.

کاش می‌توانستم دردتان را دوا کنم. همین درد دور بودن‌ها، دیر دیدن‌ها، دیگر ندیدن‌ها... همین که جسم‌مان بهاران است و جان‌مان پاییز... ‌ - محمدصالح علاء.