نظرت را اینجا نیز بگوو

خیلی بدییی😭😭😭 قرار شد باهم بریمممم

خوب بود

ولی مثلا ببین نمی‌خوام مقایسه کنم به طور علمی😂 ولی بین این موضوع من "اتاق" رو بیشتر دوست داشتمoo

یعنی این‌طور نیست که اصلا بگم‌ شبیهن به هم هاااا کلا می‌گم. نمی‌دونم. 😂😭

باهم همون رو بریم دیگههههه

باشییی

ایران بود الان همه میزدن تو سر خودمون البته الان که تو پاریسه احتمالا چیز‌ جالب و خنده داری به نظر میاد😃

https://www.khabaronline.ir/news/2125748/ جالب بود و منطقی. می‌دونم مربوط نیست ولی دوست داشتید بخونید

چرا در ایران انقلاب نمی‌شود؟ «دوستان می‌دانند در ۱۰۰ روز خیزش اعتراضی مهسا، در ۶۰ روز آخر، ماهواره‌ها خیلی تلاش کردند تا اعتراضات را به طرف انقلاب برای تغییر حکومت سوق بدهند. آقای آصف بیات که تئوریسین جنبش‌های مبتنی بر پیشروی آرام بود، مطرح کرد درست است شرایط ایران انقلابی نیست، که خوب تشخیص داده بود، ولی جنبشی که در ایران هست، این یک جنبش انقلابی است و حرکتی که شاهدش هستیم از اعتراضات ۹۶، ۹۸، ۱۴۰۱ و احتمالاً بعداً، اپیزودهایی از یک انقلاب هستند. لذا به تعبیر ایشان جامعه ایران در شرایط پیشا انقلابی هستند.» جلایی‌پور با اشاره به مقاله ارائه شده به همایش انجمن جامعه‌شناسی ایران گفت: «من در این مقاله، توضیح دادم که چرا ایران در شرایط انقلابی نیست. دوستان می‌دانند شرایط انقلابی چند ویژگی مشخص دارد، یک. دولت باید پوشالی باشد. دولت اگر پوشالی نباشد، امکان انقلاب نیست. دو. یک انقلاب نیازمند گفتار منسجم یا ایدئولوژی یا گفتمان انقلابی است. گفتمانی که با تولید نیروی خاص، بتواند انقلاب را به پیش ببرد. در مقاله‌ای دیگر، دهه هشتادی‌ها را در ۱۱ اعتراض بررسی کردم. با آن معترضانی که در جلوی اعتراضات قرار داشتند، مصاحبه شد که چرا شما این گونه اعتراض می‌کنید؟ بر اساس سخنان آنان مشخص شد که آنان اصلا دنبال به خطر انداختن خود نبودند و برای زندگی بهتر اعتراض می‌کنند. یکی از آنان می‌گفت که پدر و مادرهای ما بی‌عرضه بودند و نتوانستند برای ما رفاه ایجاد کنند، ما می‌خواهیم درست بکنیم. ولی فکر می‌کرد با آن اعتراض می‌تواند زندگی را درست بکند. این شیوه‌ی رفتار، با شیوه‌ی رفتار یک انقلابی بسیار متفاوت است.» نویسنده‌ی کتاب "جامعه‌شناسی جنبش‌های اجتماعی" گفت: «بالاخره گفتمان انقلابی، به غیر از شرایط انقلابی، دیگر به چیزی احتیاج دارد؟ انقلاب یعنی با کمک مردم می خواهند حکومت را عوض کنند. حکومت را بدون سازماندهی و رهبری، نمی توان عوض کرد. چه گونه می خواهید قدرت اجتماعی تشکیل بدهید، که آن قدرت بخواهد حکومت را عوض کند. لذا رهبری مورد اعتماد مردم کجاست؟ با علی کریمی که نمی‌شود انقلاب کرد. یعنی آن شورای رهبری که در جورج تاون، ایجاد کردند، آیا مورد اعتماد مردم بود؟ نبود. از این رو به تدریج به نتیجه رسیدم، ما با جامعه‌ای روبه‌رو هستیم که جنبشی هست؛ یعنی همچنان من معتقدم جنبش زنان در ایران در جریان است و می‌بینید در حوزه‌ی پوشش، جنبش زنان به موقعیت جدید رسیده است. و جالب است که در سطح تهران، ما شاهد تکثر پوشش هستیم. یا سبک زندگی‌ای را که جوانان دنبال می‌کنند، همین گونه است. ولی در ایران ناجنبش هم هست. البته در دوره‌ای داشتم متقاعد می‌شدم که ممکن است شورش هم در ایران باشد، ولی الان فاصله گرفتم و بر روی ناجنبش تاکید می‌کنم.»

این استاد دانشگاه با پرداختن به جنگ ۱۲ روزه و این که نکته‌های خیلی مهمی در آن رخ داد گفت: «خیلی از دوستان توجه نمی‌کنند. یعنی خوششان نمی‌آید که توجه بکنند. و آن چیست؟ جامعه جنبشی، که منظورمان چه جنبش اجتماعی باشد و چه جنبش سیاسی باشد مانند جنبش اصلاحات، بالاخره به یک نحوی در برابر حکومت مطالبات دارند. ولی در شرایط جنگی یک اتفاق دیگری رخ می‌دهد. بخشی از مردم حتی بخشی از آن جنبش، کنار حکومت قرار می‌گیرد تا کشور از چنگ دشمن در برود. لذا در جنگ ۱۲ روزه دو اتفاق رخ داد. حرکت مردمی دفاع از ایران شکل گرفت که غیرمنتظره بود. دشمن گمان می‌کرد اگر ضربه‌ای به حکومت بزنند، در ایران شورش می شود، اما نه تنها شورش نشد که عکس آن اتفاق افتاد. هزاران صف سوخت و صف نان در ایران شکل گرفت، اما در این صف‌ها یک منازعه و دعوا رخ نداد. این کار نه کار دولت که کار مردم بود. چرا مردم چنین رفتاری از خود نشان دادند؟ چرا؟ پاسخ این سوال به شرایط جنگی برمی‌گردد. نکته‌ی دیگر که در کتاب خود در سال ۱۳۸۰ نوشته‌ام این است که ما خوشمان بیاید یا نیاید یک جنبش مقاومت اسلامی نیز در ایران داریم که حکومت از آن حمایت می‌کند. در این جنگ ۱۲ روزه، آن جنبش نیز فعال شد. یعنی جمعیت نماز جمعه‌ها در جنگ ۱۲ روزه ۵ برابر شد. بعضی از دانشجویانم تعریف می‌کردند که در فلان شهرستان، ریزپرنده بالای نماز جمعه بود و نماز جمعه تشکیل شد و به جای این که فرار کنند، ادامه پیدا کرد.»

بخش‌های جالبش رو جدا کردم