اولین واکنشم به ناراحتی از آدما اینه که دیگه جزئیات روزمره ‌م رو با ذوق براشون تعریف نمیکنم .

و در پایان ; کاش کسی می‌گفت چطور می‌توان به چیزی فکر نکرد؟ کسی را دوست نداشت و رنجی را فراموش کرد چطور میتوان آسوده بود از فکر و خیال؟ چگونه می‌توان رها کرد و گریخت از آدم‌ها ، از انتظار گاهی از زندگی .... و از درد های نگفتنی که آدم را ، شکسته میکند ...!

صادقانه بگویم حوصله ندارم، دوست دارم دست از سرم بردارند .

کسی که من رو بفهمه "استاد فلسفست"

اوایل فکر میکردم آداب معاشرتم ضعیفه ولی بعدش فهمیدم کلا از آدما خوشم نمیاد.