بد نیست یکی مِهر به دلها بنشانَد
خوب است یکی طعمِ دل انگیزِ غزل را
با رایحه ی عشق به دنیا بچشانَد.
بگذار سکوتِ همه یِ حنجره ها را
این نعره ی مستانه به چالِش بکشانَد
معجونِ غزل را بخورانید به مُرده.
آن مُرده محال است کفن را ندرانَد
ما مثل سلاحیم، مسلّح شده با عشق
کافی است یکی ماشه ی ما را بچکانَد*