چقدر دلم میخواست زندگی کنیم)))

﹔

رهایش کردم حالا خودم هستم نقاشی می کنم این بار خودم را می کشم دست در دستِ خودم راستی، آیا من برای خود کافی ام؟ "فریدا کالو"

او مرده بود بی آنکه مرده باشد.

" كلُّ مُرًّ، سیمُرُّ " هر تلخی و مرارتی، خواهد گذشت؛

او چه می داند از من؟

«قشنگ» بود و سر انگشتانش به فلسفه‌ی بوسه آغشته زبان پلک را می‌فهمید و روی مردمک‌هایم می‌نوشت « خواب » قطره قطره روی شانه‌هایش آب می‌شدم و بال‌هایش در رودخانه‌ی تنم غرق می‌شد صدایش احساس شاعرانه‌ی پرواز بود که فاصله‌ی عشق و جنون را در کسری از ثانیه می‌فهمید و چشم‌هایش مرا از کابوسی نجات می ‌داد که اسیرش بودم موهایش جنگلی از بادام‌های تلخ گس بود مثل خون من بوسیدمش و قسمتی از روحم را در تنش جا گذاشتم درست پشت گردنش. "روشنک آرامش"

گُفته بودم غَمــــــ.!.ــــــگینم؟

در سیمای تُو ، روشنایی عجیبی ست که درختانِ نارنج را بارور می کنَد وَ صدایت ، دریایی لاجوردی ست که هنوز در گوشم می خوانَد عطرت ، سنجاقکها را مست می کنَد تا سَرخوشانه روی برکه ها به پرواز درآیند آه ماهرخ چه می خواستم بنویسم ؟ پای تُو که به ذهنم باز می شود ، به فراموشی عمیق فرو می رَوَم "دیهور انتهورا"

"Blue"

شد یک سال؛ -Blue mind-