*
اگر عمری را به انتظار باشم و هر آنچه با مشقت تمام، هر چند اندک، به دست آورده باشم و تمام عمرِ نماندهام را، برای آن لحظه که چشمهای بیقرار تو به من آرامش میدهد که دوستم داری. از دست بدهم میدانم که خیلی کم است و ارزش دارد
"نامه به فلیسه● فرانتس کافکا"
اندوه نمیتواند تا ابد شدید باقی بماند. آدم در آغاز، هرروز اندوهناك است
سپس شروع می کند
به بازسازی
خود...
"تصرف عدوانی● لنا آندرشون"
من مِه اَم
که گاهی به زمین دل می بندم
گاهی به آسمان
و آرام آرام
میان تو و عشق
پراکنده می شوم!
"گروس عبدالملکیان"
:۱۹۶۸/۸/۲۵
موهایت بارانِ من ،کفِ دستانت بالین من،بازویت پلِ من،
چشمانت دریایِ من،
انتظارت عمرِمن، حضورت تولّدِ من و
نبودنت از دست رفتنم بود...»
"از میان نامه ی غسان كنفانی به غاده السمان"