* اگر عمری را به انتظار باشم و هر آنچه با مشقت تمام، هر چند اندک، به دست آورده باشم و تمام عمرِ نمانده‌ام را، برای آن لحظه که چشم‌های بیقرار تو به من آرامش میدهد که دوستم داری. از دست بدهم میدانم که خیلی کم است و ارزش دارد "نامه به فلیسه● فرانتس کافکا"

و تو به رنگ‌ها معنا می‌دادی عزیزِ من. هر کجا تو بودی، آبی همانجا بود.

صبر است مرا چاره هجران تو لیکن چون صبر توان کرد که مقدور نماندست "حافظ"

❞ چشم ها.. -Blue mind-

؛

اندوه نمیتواند تا ابد شدید باقی بماند. آدم در آغاز، هرروز اندوهناك است سپس شروع می کند به بازسازی خود... "تصرف عدوانی● لنا آندرشون"

-آیا من هم از عجایب بودم؟

من مِه اَم که گاهی به زمین دل می بندم گاهی به آسمان و آرام آرام میان تو و عشق پراکنده می شوم! "گروس عبدالملکیان"

[ آسمانِ آبی ] -Blue mind-

:۱۹۶۸/۸/۲۵ موهایت بارانِ من ،کفِ دستانت بالین من،بازویت پلِ من، چشمانت دریایِ من، انتظارت عمرِمن، حضورت تولّدِ من و نبودنت از دست رفتنم بود...» "از میان نامه ی غسان كنفانی به غاده السمان"

*

تو عشق بودی این را از بوی تن ات فهمیدم شاید هم خیلی دیر به تو رسیدم خیلی دیر... اما مگر قانون این نبود که هر آنچه دیر می آید عاقبت روزی به خانه ی ما خواهد رسید؟ عادت کرده ایم به نداشتن ها و شاید به اندوه آری، تو عشق بودی این را از رفتن ات فهمیدم :) وگرنه این شهر هرگز این چنین سرسنگین نبود "جمال ثریا●ترجمه ی سیامک تقی زاده"