هیچکس درک نمیکند که بعضی افراد چه انرژی عظیمی صرف میکنند تا صرفاً معمولی باشند.
سرانجام به ادبیات رو آوردم ؛
که پیوسته پناهگاه کسانیست که نمیدانند سر پُر شور خود را کجا بر زمین بگذارند..
جدیدا وقتی آدما میرن دیگه تعجب نمیکنم ؛
در واقع وقتی میمونن بیشتر باعث تعجبم میشه:)