این " همیشه و همه‌جا فکر شده عمل کردن/حرف زدن/کار کردن/و.. " شاید اوایلش خوب بنظر برسه، ولی متاسفانه بعد از یه مدت باعث میشه تبدیل به ربات بشی که فقط داره دستورات مغزتو انجام میده، نه یذره این‌ور تر، نه یذره اون‌ور تر.
درسته که دارم تو تب میسوزم و نمیتونم برم مدرسه ولی دلیل نمیشه که بلند نشم و دور اتاق نرقصم.
بنظرم نیاز نیست این تکست همیشه به یه آدم باشه، من فکر میکنم از یه جا به بعد نسبت به همه‌ی خاطراتمون اینجوری میشیم که "اتاقم میده بوی تنتو".
اگه قرار باشه بعد از مرگم همه‌ی اعضای بدنمو اهدا کنم، تنها عضوی که تو برگه تیکش نمیزنم گوشامن، چون دقیقا همینقدر درباره‌ی موزیکای شاهکاری که درطول زندگیم گوش دادم خسیسم🦦.