فاصله این اخبار دیشب فقط حدود ۶ ساعت بود!!!!
۱ـ (غروب)
یک هواپیمای هیئت دیپلماتیک ایرانی راهی دوحه شد!
۲ـ (سر شب)
عراقچی:
«پیشنهاد ۲ روزه ما برای تنگه هرمز همچنان پابرجاست: اگر خواستههای ما را بپذیرید، نتایج را خواهید دید.»
۳ـ (آخرشب)
ترامپ:
«گروه ویژه دروازه آهنین با تمام قوا در جمهوریاسلامی ایران در حال اجرا است. همراه با بزرگترین محاصره دریایی تاریخ، تعداد بسیار کمی به ایران وارد یا از آن خارج میشوند!»
۴ـ (نیمهشب)
بمباران جنوب کشور توسط آمریکا برای چهارمین شب پیاپی!!
۵ـ (بعد از حمله)
+ روبیو:
«مذاکرات با ایران سودمند نبود و خواستههای تهران «کاملاً غیرقابلپذیرش» و در برخی موارد «شرمآور» و «مسخره» بود.»
+ همچنین مجدداً سگ زرد بعد از حمله پست قدیمی خودش رو بازنشر کرد:
ترجمه:
«هرگز تسلیم نشو و همیشه تلافی کن»
#دیپلماسی_ذلت!
1.8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
#مهم
سگ زرد:
«ما فقط وضعیت موجود را حفظ میکنیم، و این کار را عمدتاً به درخواست کشورهایی انجام میدهیم که همسایه ایران هستند.»!!
تیتر یک روزنامه نوبنیاد؛ سهشنبه نوزدهم آبان/ فرش قرمز برای جنگ جدید
شواهد نشان میدهد دولت با طرح دو روزه عراقچی بار دیگر بر مسیر شکست خورده اعتماد به دشمن اصرار دارد.
🌐 @Rahe_Dialameh
🔴مهدی محمدی، به همان «آشنایی»
🔻بررسی خطر امثال محمدی که با هوشمندی و ظاهری انقلابی، کار را برای ظریف و بهزاد نبویها در میآورند و انقلابیها را دچار خطای شناختی میکنند
✍علی صدر
بهترین لقب برای، مهدی محمدی، حسام الدین آشنای دهه 400 است.
حسام الدین هم دانشگاهی من و در گروهی مجازی هم گروهی ام بوده و خم و چمش را می شناسم. محمدی را نیز، از زمانی که در دهه هشتاد هر دو روزنامه نگار بودیم، دنبال می کردم.
حسام و مهدی، هر دو از یک جهت باهوش و از یک جهت کم هوش هستند و هر دو تپیده در انحراف فکری
ویژگی های حسام آشنا، خوراک ایران دهه نود بود؛ ایرانی کم تجربه در خیانتهای دشمن در مذاکرات، ایرانی اینستاگرام زده و شیفته ی شعارهای اختلاطی و آزادی و ایرانی که بخاطر هشت سال وحشتناکترین بمباران های تبلیغاتی علیه (جریان انقلابی و به اسم) احمدی نژاد و البته اشتباهات خودش، از انقلابیها دلزده شده بود و از ترس دیوارکشی پیاده روها، به خائنی مثل روحانی پناه برد.
آشنا، خوب این وضعیت را شناخت و به عنوان مغز متفکر بنفش، کار را برای روحانی و رای به این عنصر بسیار ناکارآمد، در آورد. رایی که مریم رجوی و روح الله زم هم پشت آن بود. از جمله، این حسام بود که پیشنهاد نماد کلید را به او داد. نمادی آشنا برای ایران در داستان مک فارلین. او، خوب توانست بوی تعفن برجام را تا انفجار تورمی سال 97 پنهان کند و نگذارد روحانی در انتخابات 96 شکست بخورد: شیوه ی او، آشنا بود: چشمانت را ببیند و دهانت را باز کن و همه چیز را گردن انقلابی ها بیانداز.
اما امروز، دیگر تاریخ آشنا منقضی شده. جامعه ی خاکستری، بوی گند برجام به مشامش خورده، زخم اقتصاد، اولویت شعارهای اختلاطی و اینستاگرامی اش را پایین آورده، اسطوره ای مثل رئیسی و خونی در قامت خون سردار و امام شهید و مدرسه میناب دیده. نفوذ در این جامعه، مهدی محمدی می خواهد.
کسی که لاحححول ولا قوه الا بالله اول پادکستش را چنان از ته حلق بگوید که مقاومت بچه انقلابی سست مبنا را هم راحت بشکند؛ قشر خاکستری که هیچ! همان بلای که نهج البلاغه خوانی های فلانی بر سر ملت آورد. محمدی ای که گاهی 99 جمله دقیقا همسو با ذائقه تو بگوید و گاردت را بشکند و با ارائه داده های نو و ریز و تحلیلهای جذاب پشت مغالطه های فوق حرفه ای، جذبت کند و آنگاه، در همان جمله ی صدم، کار را برای باند ظریف و آشنا در آورد.. همان یک جمله ای که البته «آشنا» است و بر همان مبنای آشنا: چشمانت را ببیند و دهانت را باز کن و همه چیز را گردن انقلابی ها بیانداز
مهدی محمدی، حسام آشنای جریان فیس لیفت شده ی ظریف و قالیباف است؛ با به روزرسانی 1405، و متناسب با ذائقه انقلابی خونخواه و البته کم سست مبنا
اما اینها هردو از یک جهت باهوش نیستند و متاسفانه جناب قالیباف، حواسش به این بعد ماجرا و تبدیل شدنش به مهره سوخته نیست؛ اینکه آشنا و محمدی نمی دانند، جامعه را نمی توان در مدتی طولانی فریب داد. اینکه نمی دانند جوشش خون امام شهید، از تمام مهارت و مغالطات و پروپاگاندای آنها قوی تر است و دست و پا زدنهایشان برای زشت نمایی از مردم خونخواه انقلابی در نقابهای ضراری مثل وحدت، دیگر جواب نمی دهد. اینکه نمی دانند، عبور از مسیر رهبری و «افتخار» و دهان کجی به آن، آوارگی دارد و نه گندم ری؛ این که نمی دانند اینبار، همانهایی که بیست سال است با دهها انگ و برچسب، از تندرو تا سوپرانقلابی و پایدارچی و دلواپس و وحدت شکن تحقیرشان کردید، اینبار قرار است کار را تمام کنند؛ در قالب تنها یک عنوان: ملت مبعوث
┅┅┅┅🍃🇵🇸❤️🇮🇷🍃┅┅┅┅┄
🍃 روزنوشتهای دکتر علی صدر
@siyasatbrotoush
عذرخواهی از تفاوتهای علیالاصولی
میگویند گره رسایی، با یک عذرخواهی ساده از قالیباف گشوده خواهد شد و چنانچه او تواضع به خرج بدهد و به اشتباه خویش اعتراف کند، دیگر مشکلی در میان نخواهد بود. محل نزاع چیست؟ یک یادداشت مطبوعاتی که در آن گفته شده بود بیانیۀ مجلس، در مرحلۀ نهایی و بدون نظرخواهی از نمایندگان، دستکاری شده است. این ادّعا را یک نماینده مطرح کرد و در محکمه نیز محکوم نشد، اما اینک بهواسطۀ یک یادداشت، که همان ماجرا را شرح میدهد، باید رسایی، حبس دهماهه را تحمل کند.
(یکم)، این نسبت، حتی اگر برخلاف واقع باشد، درخور چنین مجازاتی نیست. این سخن که فلان بیانیۀ مجلس، دستکاری شده است، معادل «ده ماه زندانیشدن» است؟! کدام عقل سلیم، چه حکمی را منصفانه و عادلانه میانگارد؟! مگر آن نسبت، چقدر سنگین است که چنین مجازاتی، روا باشد؟! این، عین بیعدالتی است.
(دوم)، روزگار ما، روزگار وارونگیهاست. اگر بنا به عذرخواهی باشد، باید قالیباف بابت مواضش در فتنۀ «زن، زندگی، آزادی» عذرخواهی کند که در همان روزهای نخست، نیروی انتظامی را متهم ساخت، درحالیکه رهبر شهید، از نیروی انتظامی، دلجویی کرد و آن را مظلوم دانست. تفاوتهای علیالاصولیِ قالیباف، فقط با رهبر سوّم نیست، بلکه شکافهای او با رهبر دوّم نیز چنین حکمی دارند. ولیّفقیه، نیروی انتظامی را مظلوم میانگارد و قالیباف، متهم. در همین فتنه، رهبر دوّم با صراحت، تعبیر حرام سیاسی را بهکار برد و گفت الزاماً و قاطعاً باید بساط کشف حجاب، جمع شود، اما در مواضع قالیباف، چنین رویکرد غلیظ و قاطعی را مشاهده نکردیم. برخی گمان میکردند که تفاوتهای علیالاصولیِ قالیباف با ولیّفقیه، منحصر به قلمرو فرهنگ و سبک زندگی است، اما سوءتفاهمنامۀ اسلامآباد نشان داد که حتّی در حریم مقاومت نیز، او تفاوتهای علیالاصولی با ولیّفقیه دارد. بدتر و تلختر اینکه حتّی پس از تصریح رهبر سوّم به وجود تفاوت علیالاصولی، قالیباف حاضر نمیشود از موضع خویش بازگردد و جانب ولیّفقیه را بگیرد و نظر ولیفقیه را بر نظر خویش ترجیح بدهد، بلکه همچنان در فضیلت آن سوءتفاهمنامۀ تاریک و مخرّب میگوید. این یعنی اصرار بر خطای راهبردی و بازنگشتن از بیراهه. البته از گذشتهها، همچون مواضع وی در فتنۀ سال هشتادوهشت، درمیگذرم، اما بابت همین تفاوتهای علیاصولیِ با ولیّفقیه، وی حاضر است عذرخواهی کند؟! از اساس، او خطایش را میپذیرد که بخواهد از مردم، عذرخواهی کند؟! پاسخ، روشن است.
(سوم)، حاصل وفاق قالیباف با دولت گرانسازِ و مذاکرهپَرست، وضع دشوارِ معیشتی است که جان مردم را به لب رسانده است. چون قالیباف، مجلس را علیل و عقیم کرد و امکان نظارتِ جدّی و مؤثّر را از آن گرفت، وزرای سست، معیشت مردم را اینچنین بحرانی کردند. اگر نظارت و پایش در میان بود و مجلس در پوشش وفاق، ذیل دولت و در حاشیۀ آن قرار نمیگرفت و جادهصافکن آن نمیشد و استقلال و حیثیّت نظارتیِ خویش را حفظ میکرد، سفرۀ مردم به آتش کشیده نمیشد. سیاست «رهاسازی بازار»، امکان خرید را از مردم ستانده است. ماهیانه، اندکی میدهند اما ده برابر آن را پیشاپیش میستانند؛ این است معادلۀ پنهانِ سیاست رهاسازی. ارزش پول ملّی، بهکلّی از دست رفته است و ریال، دچار سقوط آزاد شده است. مردم از امثال من میپرسند، مجلس در میانۀ این ولنگاری اقتصادی کجاست؟! پاسخ میدهم که قالیباف، «وفاق» را بر نان شما ترجیح داد؛ شما بازندۀ یک دادوستد سیاسی شدید، وگرنه روشن است که مجلس باید زمام و عنان را به دست بگیرد و مجال ندهد که زندگی روزمرّه بر مردم، اینچنین ممتنع شود. آیا قالیباف در برابر این وضع که در صورتبندی آن، نقش کلیدی و عمده داشته، از مردم عذرخواهی میکند؟! پاسخ، روشن است.
(چهارم)، مشکل ما با قالیباف، هرگز انتخاباتی و حتّی سیاسی نیست، بلکه تفاوتهای ما با او، «تفاوتهای علیالاصولی» است. او به واسطۀ اطرافیانش، به نوعی لیبرالیسمِ بزکشده و تصنّعی گرایش یافته و با بنیانهای فکری و هویّتیِ انقلاب، زاویهها و فاصلههای عمیق یافته است. من یک بار در انتخابات مجلس به وی رأی دادم، اما اعتراف میکنم که این رأی، خطای سیاسی من بود. در انتخابات ریاستجمهوری، اگر میان وی و پزشکیان مخیّر میشدم، بهقطع رأی سفید میدادم؛ چون میان او و «لیبرالیسمِ اصلاحطلبانه»، مرز و فاصلهای نمانده است.
«نواصولگرایی» و «نوحکمرانی» و «عقلانیّت انقلابی» که در ادبیات وی، جاسازی شدهاند، ماهیّتی جز استحالهشدن در هاضمۀ لیبرالیسمِ اصلاحطلبانه ندارند. او با زیرکی، خود را میانۀ دو جریان نشان میدهد، اما حقیقت است که دفاع منحصربهفردِ بهزاد نبوی – همان چریک پیرِ اصلاحطلب که در دهههای هفتاد و هشتاد، یکی از نیرومندترین پرچمداران استحالۀ انقلاب بود – از وی، پرده را افکند.
✍مهدی جمشیدی
🔸به فرض محال که موضوع را تمام کردی
خب اگر دوباره اومد زد چی ؟!
🔻به کانال برگزیدهها بپیوندید
@Btwitter
🇮🇷🇮🇷🇮🇷