happines of mine

Vi

نه خوبم ( مداد سیاه کشیدن تو چشم )

و اینجا سال‌هاست که شب است

و مردمِ شب، مردم یک شهر دیگرند

ادبیات برای آنانی که به آنچه دارند خرسندند، برای آنانی که از زندگی،بدان گونه که هست راضی‌اند، چیزی ندارد که بگوید. ادبیات، خوراک جان‌های ناخرسند و عاصی است. زبان رسای ناسازگاران پنا‌هگاه کسانی است که به آنچه دارند، خرسند نیستند. انسان به ادبیات پناه می‌آورد تا ناشادمان و ناکامل نباشد. ادبیات، تنها به‌ گونه ای گذرا، این ناخشنودی‌ها را تسکین می‌دهد، اما در لحظه‌های جادویی و در همین لحظات گذرای تعلق حیات، توهم ادبی ما را از جا می‌کند و به‌ جایی فراتر از تاریخ می‌برد و ما بدل به‌ شهروندان سرزمین بی‌زمان می‌شویم،نامیرا می‌شویم. -ماریو بارگاس یوسا