باورم نمیشهـ دارم میرم مشهد. از لحظهـ ای کهـ صحبت رفتنم شد باورم نمیشد.

میگفتم شکر... کارهام رو ردیف میکردم مقدمات رو میچیدم باز باورم نمیشد.

تکونای قطار حس میکنم و باورم نمیشهـ.

باورم نمیشهـ میتونم برسم گوشهـ گوهرشاد و روح رو آغشتهـ کنم بهـ حسِ جاریِ بهشتیِ حرم....

ناشکری نمیکنم، بخدا کهـ راضی ام.

ولی همزمان دلم هم میسوزه...

قلبم فشرده میشهـ...

بغضم سنگین تر میشهـ...

من دارم دقیقهـ بهـ دقیقهـ از مرز عراق دور و دور تر میشم...

شاید بگی فرقی نداره، شاید بگی قسمت نبود، شاید بگی همین کهـ دلت اونجاست یعنی زائری، شاید بگی خیلی ها رفتن ولی زائرواقعی نبودن...

همهـ اینا رو میدونم، همهـ اینا رو شنیدم...

ولی باورکن دلِ من کهـ کربلا ندیده ست نمیفهمهـ...