٠٠:۳ بامداد ۱۴۰۲/۱۲/۱۶ بعد دوساعت و نیم تاخیر... شدیم مسافری برروی خاکِ سنگینِ عراق...

آفتاب آسمانِ کاظمین را روشن کرده بود کهـ چشممان افتاد بهـ گنبدهای پدربزرگ و نوه که متین و آرام و بالبخند خوش آمد میگفتند زواررا.

اجازه ورود نداشتند ماسماسک هایی که وصلمان میکرد بهـ دنیایِ مجازی. آنها را جا گذاشتیم پشت باب صاحب الزمان و رفتیم زیارت خانواده ی علی بن موسی الرضا.

راست میگفتند!انگار در مشهدی و خاک ایران، نه در کاظمین و خاک عراق! آخ این شباهتِ پدر و پسریِ ذوق برانگیز!

تاریخ زنده بود. درهای بزرگِ چوبی با آهن کوبه های خوش تراش پرتت میکرد در قرن های قبل، روایت ها روضه خوان میشدند.

جمع کوچولویی وارد حرم شد. جزئیات حضورشان دلبری میکرد.لباسِ سفید صورتی شان، حجابِ اکلیلی شان،چهره معصومشان، دسته گل های قشنگشان، میگوییم دختر بخوانید دلبر!بهـ گمانم درمحضر جوادیین آمدند میثاقِ بهـ سن تکلیف رسیدنشان را محمکتر کنند. خدا دلبری ها را پاک نگهـ دارد.

پاسپورت هایمان مجوز ما بودند برای دریافت غذایِ حرم از مظیف الجوادین.

اولین چایِ عراقی را در کاظمین چشیدم. تیرگی و شیرینی زیادش پسند ذائقه ام نبود ولی آسوده گرفته بودم کهـ شاید کمی از مُهرِ جاماندگی ام کمرنگ شده برروی دلم، لذا نوش جانم و جایتان خالی.

اطراف حرم رستورانی بود با عنوان"جار الجوادین"،فکر کن،همسایه چه کسی هستی،آخ، زیبا بود.

دمِ رفتن از چشمهـ نور کاظمین دوست داشتم همان متنی را بگویم کهـ شهریور ماه زمان وداع از علی بن موسی الرضا زمزمه کردم،اما تنها گفتم:((گمان نمیکردم بیایم زیارتتان،صندوق دردِ دل باز کنم، مهمان سفره ی کرم تان شوم و در میانِ موج گرمایِ حرمتان آرامش را بچشم.وداع سخت است،بدان از امروز به بعد انتظار میکشم تا دوباره بیایم بهـ پابوست، درواقع دوباره بطلبی این روسیاه را.))

سلام دادیم امام زاده ای را... سیدمحمد"ع" ابن امام علی الهادی"ع" أخ الامام الحسن العسکری"ع" و عم الامام المهدی الحجه"عج" الحمدلله.

در صحن و سرای شان کهـ بودم داشتم فکر میکردم چقدر ارتباط مردم با امام و امام زاده در ایران و عراق متفاوت است. و حقیقتا کهـ در عراق دلچسب تر است.