بعد مدت ها دیدار تازه کردم با سهراب سپهری، چند کلمه بشنویم ازش؛ نه؟!

صدا کن مرا. صدای تو خوب است. صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است کهـ در انتهای صمیمیت حزن می روید.

به شکل خلوت خود بود و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را برای آینه تفسیر کرد.

میدونستید علت مرگش سرطان خون بود. چه شعرِ ناهماهنگی بود پایانِ زندگی اش!

سرو شیههٔ بارز خاک بود.

ماهی زنجیری آب است، و من زنجیری رنج.

پشت دریاها شهری ست که در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز است.

و اگر مرگ نبود، دست ما در پی چیزی می‌گشت.

مدتی قبل مصاحبه خانواده سهراب رو خوندم. سایت رو پیدا نکردم... ولی خیلی جالب بود!

زیاد سفر میکرد. تنهایی؛ دوست همیشگی اش. مهربون بودنش؛ نقطه اشتراک صحبت خانواده اش. نقاشِ شاعر یا شاعرِ نقاش؟! ازدواج نکرد، چون سکونت پذیر نبود. حفظ تجرد وقتی لبریز عشقی...!!

این مردِ پر رمز و رازِ ساده.... ♡

چقدرررر دلم رنگ آمیزی با ترکیبِ صوتِ استادنخعی میخواد!...