دو روزه دارم بهـ انواعِ سرگرمی ها(شما بخوانید کارهایِ روی زمین مانده ی منتظر من) چنگ میزنم تا کمتر به چشمِ دلم بیاد کهـ چقــــــــدر دلتنگم. باید درس صبوری رو دوره کنم.تمرین میخواد ادامهـ دادن بهـ زندگی. 🫧

اینکهـ خودش توی زندگی مشترک اون چیزی کهـ میخواسته(چه بسا که از اول چیز اشتباهی رو خواستهـ!) رو پیدا نکرده، الان داره من که نگاهِ متفاوتی باهاش دارم رو نصیحت میکنه، برام خیلی خنده داره! میدونم دور از ادبه، ولی خب خنده داره!!

چقدر دلم هوسِ نفس کشیدن در حریمِ حرم بابا دارد. #سفر‌نامه‌.

تاریخ بامزه ای بود.

☁️ بعد مدت ها حوصله ی ادیت هرچند کوچولو آمد.🐳

چهارشنبه شب؛ ۱۴۰۲/۱۲/۱۶ _پارت ۲_ #سفر‌نامه‌.

سامرا، سکانس سوم در عراق. خلوتی خیابان ها،تاریکی نسبی فضا،راهِ طولانی تا رسیدن بهـ حرم، سختگیری خدام و گشت، همه و همه و همه انعکاس یک کلمه اند؛ غربت.

دروغ چرا، خوب شروع شد اما یکهو اتفاقی تلخ کرد همهـ چیز را... اما میدانی، خوب شد، تلخیِ طبیعی دنیا را، شیرینی زیارتِ خوبان قابل تحمل میکند. آخ از تلاطمی که به دلم افتاد، ۳صفحه نوشتم و توسل کردم تا کمی آرام شدم.

حرم ۲امام و ولی بود اما ساده ترین بود. زیباییِ بسیط بودن آنجا را با چشمِ دل نگاه میکردی به راحتی میدیدی!

وای کهـ چقدر بودنِ مزار مادرحضرت حجه"عج"-نرجس خاتون- خوشحالم کرد.نمیدانم احترام و محبتی کهـ این خانم را احاطه کرده فقط مرا سرذوق می اورد یا همه را!! و البتهـ کهـ همیشه ذوق داشت دلم برای هم نام بودنمان.☺️

میدانی اینجا پررنگترین اتفاق حسِ حضور و رد پای صاحب الزمان است،اینجا آرامشِ قلب را با بی تابی و بی قراری میابی.

دلیلم برای نوشتن در باب سفر سامرا. امروز اولین جمعه ماه مبارک است. از دم دمای سحر اسم و یادشان چسبیده بود بهـ خط های فکرم....