هزار شُکر که یادِ تو مرهم است هنوز.

مرهم دهخدا: [ م َ هََ ] (ع اِ) آنچه بر جراحت نهند.

من از سرمایه عالم همین یک "قلب" را دارم اگر چیزی دگر مانده است، آن را هم هدر گردان

برفی کهـ روی بام های شهر بارید وا کرد پای نردبان هارا بهـ آنها

دل از سیاست اهل ریا بکن، خود باش هوای مملکت عاشقان سیاسی نیست

من دوای درد خود را می شناسم! روزگار از دل بیمار من دیگر طبیبی ساختهـ است

برکه ای گفت به خود، ماه به من خیره شده است ماه خندید که من چشم به"خود"دوخته ام

شده ام ابر که با گریه فرو بنشانم آتش صاعقه ای را کهـ خود افروخته ام

تشنگان مهر محتاج ترحم نیستند کوشش بیهوده در عشق از گدایی بهتر است

راز مرا از چشمهایم می توان فهمید این گریه های ناگهان از ترس رسوایی ست

بعد از روزی کهـ نمیدانم چه توصیفی مناسب است برایش؛ چشمم افتاد به"ضد"که در همسایگی باقی کتاب هایم نگاهم میکرد، به مهمانی محتوایش رفتم و با چندخطی از شعرهایش دقایقی را باهم بودیم،شما را هم در این بزم شریک کردم. شعرهایی کهـ خواندید آثاری از فاضل نظری بود.

حتی اگر ببخشیم، حتی اگر بی توجه باشیم، بعضی چیزها،اتفاقا،حرفا،نگاه ها،احساسات تاابد در ذهن، روح و روان آدم حک میشه.