زندگی هرکس صحنهـ یِ نمایشِ تَصمیمات اوست.نمایشی کهـ بهـ اندازه یک عمر ادامهـ دارد.در این نمایشِ رئال،تماشاچی ها با حضور خود نقشی ایفا میکنند، گاهی بهـ غایت موثر و گاهی بی نهایت کم رنگ. با هربار دیدنِ فیلمِ تاریخی(زندگی نامه) بهـ این فکر میکنم من صحنهـ نمایشِ (زندگی) خودرا تا کنون چگونهـ چیده ام؟! خودم راضی ام؟! خالقم چهـ؟!

مُؤدَب ترین مافیا بازِ تاریخ. 🤍

گالری مرتب شد و دیگر محتوایی برای ارائه ندارم. ممنون از همراهی شما.😂❤️‍🔥

کاش.

تراژدی_عاشقانه بود تا درام. 🚬 خیلی وقت بود با فیلمی گریه نکرده بودم. 🤧 دیالوگ های کم و کوتاه . آمیخته بااحساسات و معانیِ عمیق. همراه سکانس ها بیش از حد طولانی. دیدنِ زیبایی هایش حوصله و علاقه میطلبد.همین. #فیلم‌طور.

میبینی روز به روز زیباترشدنِ (ترسناک شدن) هوش پلاستیکی را آه ببخشید مصنوعی را!!؟ 👀🌷

نچ! هفته پیش دوتا فیلم دیدم، کهـ در عین بی ارتباطی بهـ هم، مرتبط هستند. حالا توی نوشتنِ یادداشت و معرفی شون گیر کردم. 🦦

هربار فیلم نگاه میکنم عذاب وجدانم از درد مچاله میشود(🤧) و کتاب هایِ تلنبار شده یِ ورق نخورده ام در کتابخانه آه می کشند. ❤️‍🩹

۲خطی که نوشتم را رفتم در یادداشتِ امشب بَسط دادم. 🦦 #یادداشت.

مغزم به احترامش یک دقیقه سکوت کرد.🧠

ترکیبِ زندگی نامه+روانشناختی اتفاق خفنی ست!(: کارگردانیِ فوق العاده ای بود آقایِ هاوارد! اما قصه گویی تان را باید تقویت کنید! از آن دست فیلم هایی بود که دوست نداشتم قبل از تمام شدن نگاه از آن بردارم اما خب، نشد! باید فیلم را ببینید تا بهتر متوجه شوید ولی یکی از نکاتی که دوست داشتم عمیق تر نمایان میشد، مرزِ بین خیال و واقعیت است!اینطور بگویم؛ انگار پرفسور نش و تماشاگر هردو همزمان این مرز را گم کرده ایم. دوست داشتم هنر بیشتری خرج شود و این خط قرمز مرز واضح تر میشد! ---سخن بسیار است و حوصله کوتاه، لذا، همین. #فیلم‌طور.