چندسالم بود؟!دقیق یادم نیست، دبستانی بودم. کفش نو خریدم،پاشنه کمی داشت، ترکیبی از رنگ های یاسی_ سفید که مدل جلو باز بود.از نگاه کردن به آن لذت میبردم چه برسد به پوشیدن و راه رفتن.
مدت چندانی نگذشت که زود از چشمم افتاد.انگار که کفش،زشتی هایش را پنهان کرده بود و کار که تمام شد واقعیتش را نشان داد.تغییری نکرده بود ولی دیگر زیبا نبود، دوستش نداشتم و ناچار بودم تحمل کنم چون انتخابم بود.پشیمانی در دلم رژه میرفت. مدام خودم را سرزنش میکردم و در ذهنم دادگاه به راه می انداختم برای اطرافیانی که مانع نشده بودند.
اکنون ۲۳سال دارم و حداقل ۱۵سالی میگذرد.اما اَثر آن پشیمانی در تمامِ این سال ها،دل و روانم ریشه دوانده است.دیگر اجازه نمیدهم هیجاناتم گولم بزنند.دیگر نمیخواهم جبری را تحمل کنم که خودم به خودم تحمیل کرده ام. بهتر از هرکسی میدانم، اطرافیانم هرچقدر موثر ولی تعیین کننده نهاییِ تصمیمات،خودم هستم و باید بلوغِ به عهده گرفتن مسئولیت انتخابم را داشته باشم.
از آن زمان تا به الان در هر
انتخابم،از خودم میپرسم،
آنقدر مطمئن هستی که پشیمان نشوی!؟
راستش را بخواهید هرچه جوابم به این سوال صادقانه تر باشد، نتیجه بهتری میگیرم.(:
+هر تصمیمی میتواند جای"کفش" باشد،از اول بخوانید. ◠‿◕
#یادداشت.
